Blog Image

"Life begins at the end of your comfort zone"

Foto’s op de zoutvlakten van Uyuni

Bolivië Posted on Fri, July 17, 2015 23:30:55


Van Uyuni tot San Pedro de Atacama

Bolivië Posted on Fri, July 17, 2015 23:12:53

Hallo,

Na onze vrij gewaagde downhill activiteit restte ons enkel nog de “salt flats”. De uitvalbasis om de grootste zoutvlakten van de wereld te ontdekken is het mijnwerkersstadje Uyuni in het Zuid-Westen van Bolivia. Alvorens hier aan de trip te kunnen beginnen moeten we eerst nog een 11 uur durende busrit doorstaan. En het was inderdaad doorstaan. We waren reeds door verschillende mensen verwittigd dat het geen lachertje ging zijn. 70% van het traject was onverhard. We hadden echt de indruk dat we bijna 9 uur in een mix tussen een wasmachine en een diepvries hebben gezeten. Wanneer we om 6 uur ‘s morgens in Uyuni toekomen vriest het de stenen uit de grond. Ook aan de binnenzijde van de bus zijn de ramen bevroren. Enorm blij kruipen we als 2 bejaarden uit de bus. Het stadje Uyuni is een klein stadje in het midden van een enorme woestijn. Het leven moet hier keihard zijn. Dat merk je zowel aan de mentaliteit als het uiterlijk van de bewoners. Gelukkig mogen we om 7uur al inchecken in ons hotel. De laatste weken hebben we nergens eens met echt warm water kunnen douchen en het is hier weer niet anders. Het duurt een eeuwigheid voor ik terug gevoel in mijn voeten begin te krijgen.

De volgende dag om 10u zijn we in het kantoor van Red Planet waarmee we onze 3 daagse tour hebben geboekt. Het is sowieso een backpackers activiteit bij uitstek. En om heel eerlijk te zijn, ook al reizen wij ook met de rugzak, komen die “echte backpackers” ons de oren uit. Maar hier zullen we het toch 3 dagen moeten ondergaan. We vertrekken met 5 Jeeps (4X4) te gelijk. Elke 2 4X4’s heeft 1 gids. Met hetgeen we allemaal in het kantoor hebben zien zitten, prijzen we ons heel gelukkig met onze medereizigers. We zitten buiten de chauffeur met 6 toeristen. Vooraan een grote en heel bescheiden en sympathieke Nederlander. Dan een Australisch koppel die voor 4 maanden in Bolivia zitten, vooral met het oog op alpine beklimmingen boven de 6000m. De man heeft ook de Aconcagua (de hoogste berg van Zuid Amerika) al op zijn palmares staan. dan was er ook nog een iets rijpere (moet opletten met woordkeuze voor verschillende lezers :)) dame uit Brazilië. Dus bij ons in de Jeep zat de sfeer wel goed. Bij ons in de 4X4 waren wij de enige die niet mee terugkwamen maar gedropt zouden worden aan de Chileense grens om dan op eigen kracht verder te reizen naar San Pedro de Atacama woestijn. Wij zijn dus ook de enige 2 die al hun bagage moeten meeslepen.

Dag 1: Beginnen we met een trein-kerkhof. Hier staan honderden wagons en locomotieven midden in een verlaten stuk van de woestijn. Het voelt heel surrealistisch aan en weeral is het spaghetti-western gehalte hoog. Dat zou ook zo 3 dagen blijven. Van daar rijden we dan door naar de grootste zoutvlakten van de wereld. Zover je maar kan kijken enkel vlakten, zo plat als een biljarttafel en nergens een referentiepunt. Dit is ook de plaats dat je foto’s kan maken met optisch bedrog. Je vindt er ongetwijfeld veel van op Google en ook wij hebben het niet nagelaten om er vele te nemen. Deze zoutvlakten liggen nu op een hoogte van 3650m, maar zijn ooit oceaan geweest. Het is dan ook zeer raar om na een 2 uur rijden op een soort eiland in het zout te stoten. Dit bestaat uit een grote rots die begroeid is met honderden enorme cactussen en de bodem bestaat uit versteend koraal. Het is een zeer rare dag, iedereen is aangedaan door de speciale natuur die we vandaag te zien hebben gekregen. Niemand in onze auto had dit al eerder gezien. De verblijven zijn steeds zeer primitief. Alles is gemaakt van zout. Het hotel, de tafel en de bedden. Er is 2 uur elektriciteit om te eten en de camera’s op te laden. Dan gaat de generator uit. Maar geloof ons, bij die temperaturen kruip je met heel veel plezier in je slaapzak. Ik ben de kou trouwens al een hele tijd aan het beu worden.

Dag 2: Wij rijden door de Dali woestijn (blijkbaar heeft Dali een schilderij gemaakt die perfect dit landschap weergeeft) en gaan naar de gekleurde meren. Deze meren bevatten zoveel mineralen dat ze door de wind verschillende kleuren kunnen aannemen. De meeste van de mineralen zijn niet giftig waardoor het ook de thuis is van 100de roze flamingo’s. De kleuren van de meren hebben wij niet volledig kunnen zien omdat de meeste bevroren zijn. We eindigen de dag op een hoogte van 5000m en midden tussen een uitgestrekt gebied geisers. Indrukwekkend als je de blubberende modder van 220°C ziet. Maar hoe indrukwekkend het ook mag zijn, je kruipt graag terug in de 4X4 met de temperatuur versus wind op die hoogte en dan de zwavelgeuren. Dan rest ons nog enkel een luxe nacht in een koude, vochtige bunker die veel te weinig verluchting heeft. Maar het is de enige manier om deze natuurpracht te kunnen zien.

Dag 3: Wij zijn maar tot 9u ‘s morgens meer bij de groep en worden dan ergens in de middle of nowhere gedropt aan een betonnen kot waar blijkbaar 2 Boliviaanse douaniers zitten die ons op een alles behalve vriendelijke manier een uitgangsstempel in onze paspoorten drukken. En nu afbollen… Er staan enkele collectivo’s te wachten met Chileense nummerplaten achter een bareel. We kunnen mee en 2 uur later zitten we terug in de beschaving. We zijn toegekomen in San Pedro de Atacama. Een gezellig stadje waar het buiten deze 2 maanden altijd warm is. Dit is ook het stadje waar we binnen 3 dagen onze campervan kunnen ophalen. San Pedro is echt een magneet voor backpackers 🙂 maar heeft ook gezellige restaurantjes met haardvuren. 🙂

De camper hebben we gehuurd bij Wickedcamper. Nu we hier ‘s morgens de temperaturen voelen, zijn we overtuigd dat we juist zitten. 🙂 Dit was niet onze slimste zet. We waren er te zeker van dat het in het Noorden van Chili steeds warm zou zijn. Maar sowieso vertrekken we op 11 juli met ons mega gekleurd busje richting de Argentijnse grens. We hebben de volgende route voor ogen, maar slechts onder voorbehoud dat het weer het toelaat.

San Pedro (Chili)- Salta (Argentinië)- Cafayate (Ar)- La Rioja (Ar)- Mendoza (thuis van de Malbeq, hmmmm)- dan nog 1500 km meer Zuid naar Peninsula Valdez (hier is nu het topseizoen om de humpback whales en orca’s te zien passeren. Er zitten ook pinguïns) en dan gaan we vandaar Chileens Patagonië in om zo onze weg naar net Noorden te zoeken om uiteindelijk op 10/8 de camper (liefst in dezelfde staat) in Santiago de Chili te droppen. Al bij al een tocht van rond de 5000km.

Will be continued….

En zoals beloofd voor diegenen die het op FB nog niet gezien hebben. Het filmpje!
https://www.youtube.com/watch?v=cpzEbQ0fIEI



Enkele sfeerbeelden

Bolivië Posted on Sun, July 05, 2015 19:53:26


The death road (niet mama vriendelijk)

Bolivië Posted on Sun, July 05, 2015 19:39:28

Zoals beloofd

Wie ook maar 1 pagina over Bolivia leest, komt automatisch terecht op de “death road”.

Even wat geschiedenis: deze onverharde weg, welke ongeveer 3,5 meter breed is, werd tijdens de Chaco-oorlog in de jaren 30 aangelegd door Paraguayaanse gevangenen. Van toen tot 2006 was dit de enige weg die de hoofdstad La Paz met het Noorden van het land en Brazilië verbond. De weg is ongeveer een 65km lang en loopt het grootste gedeelte langs afgronden van minimum 600m diep. Over deze afstand ga je van 4700m naar 1300m. En begin je dus op een hoogplateau en rij je een uurtje later door het regenwoud. Vangrails is een optie waar de architect destijds niet voor gekozen heeft. De schattingen zijn dat er jaarlijks tussen de 200 en de 300 mensen op deze omkwamen. Het zwaarste ongeval was een vrachtwagen met 106 mensen aan boord die de afgrond is ingereden. In 1995 werd de “Yungasweg” officieel uitgeroepen tot de gevaarlijkste weg ter wereld. In 2006 is de nieuwe, en tevens duurste weg van Bolivia, open gegaan. Hierdoor wordt de “death road” nu nog zelden gebruikt, tenzij door mensen die nog op de route wonen of mountainbikers. Intussen is het downhillen van deze weg uitgegroeid tot een van de spectaculairste zaken die je in Bolivia kan doen.

Hoe kunnen we hier nu geweest zijn en niet hebben deelgenomen aan deze afdaling? Geloof het of niet maar we hebben onze tijd genomen om deftig te surfen naar organisaties die het op een verantwoorde manier doen en met degelijk materiaal. Hierbij kwamen we uit bij Barracuda cycling. Dus zo gezegd zo gedaan op 3 juli om 6:30u werden we opgepikt om naar het beginpunt van de tocht te rijden om vervolgens 63km enkel af te dalen en vooral overeind proberen te blijven. Eerst in de bus nog een berg papierwerk over aansprakelijkheid en bewijzen dat je een reisverzekering hebt, wat voor deze landen op zich al wel raar is. We zijn (in het begin) met 14-tal mensen. Het is een heel internationaal gezelschap en bijna iedereen is langer aan het reizen. Behalve een koppeltje uit Amerika die voor het lang weekend van the 4th of Juli zijn afgekomen naar Bolivia. Op het eerste zicht hebben ze zeker geen sportief voorkomen, al de rest blijkt vrij veel fietservaring te hebben. De safety briefings zijn zeer serieus en de gids windt er ook geen doekjes om dat er regelmatig ongevallen gebeuren en dat we alles behalve de “idiot” moeten uithangen.

Wanneer we op een grote parking op 4700m toekomen, krijgen we even de tijd om te wennen aan de fiets. De fietsen zijn van topkwaliteit en echte downhill fietsen, volledig geveerd en met hydraulische remmen. Tot vervelens toe dramt de gids erin dat je nooit of te nimmer met meer dan 2 vingers je remmen mag dichtknijpen. Hij moet even de briefing onderbreken om tegen de Indische Amerikaan te zeggen dat hij zijn helm omgekeerd op heeft. Nadien ziet hij inderdaad veel beter. Dan rest er enkel nog een zegeningsritueel met 96° alcohol op het voorwiel en links ervan. Je voelt de spanning stijgen. De eerste 30km zijn op het verharde deel en dit maakt ook deel uit van de nieuwe weg. Dus zeer duidelijk. Iedereen rijdt achter elkaar. één gids voorop en één als laatste en je haalt nooit de gids in en laat minimum 10m ruimte. Nog een kleine kanttekening. Door onderhoudswerken is momenteel de nieuwe weg afgesloten tussen 7 en 16u en is er dus wel verkeer op de oude weg. 🙂 En daar gaan we dan. Alles gebeurd in etappes. De gids zegt steeds op voorhand hoe lang het deel is en stopt om de groep terug samen te krijgen. Iedereen gaat op eigen tempo.

De eerste etappe ging een 5-tal minuten zijn om te kijken wie de snellere zijn en zo de groep te plaatsen. Wij spreken ook onderling nog eens af zeker geen risico’s te nemen en ons niet te laten opjagen. Desalniettemin zijn we bij de eerste op het checkpoint. Blijkbaar is fietsen in vele landen toch niet zo evident. Dan komen er 2 meisjes binnen met slecht nieuws. De Amerikaan heeft in de tweede bocht, na minder dan 1 minuut, toch zijn remmen volledig dichtgeknepen en is over de kop gegaan. Hij moet er slecht aan toe zijn en zou tanden hebben verloren. Wij blijven maar wachten en uiteindelijk komt de volgwagen toe. Hierin zit het Amerikaans koppel en dienen we te wachten op de ziekenwagen. Achteraf blijkt het inderdaad zeer ernstig te zijn. Hij heeft inderdaad 2 tanden gebroken, 3 breuken in zijn kaakbeen en een gebroken pols. Hiermee is wel direct iedereen met zijn voeten op de grond gekomen. Volgens de gids halen we op het asfalt snelheden rond de 60km/u. Achteraf gezien vonden wij beiden het gedeelte op het asfalt veel gevaarlijker dan de 30km op het onverharde langs de afgronden.

Het was inderdaad een risicovolle activiteit. Maar het was ook enorm spannend en leuk. De uitzichten waren fenomenaal en zelfs op de checkpoints bleven de benen en de armen nog een tijdje natrillen. In de voorlaatste etappe waren de afgronden al veel beperkter waardoor je natuurlijk iets verder durft te gaan in snelheid. Je bent dan al een 3 à 4 bezig en het zelfvertrouwen neemt uiteraard toe, plus het ongeval was al wel weer wat langer geleden. Dan heeft Ankie ook nog even een slippertje gemaakt en dat is voorzichtig uitgedrukt. Bij het zien van een vrachtwagen die op zijn weg naar boven was heeft ze ook iets te hard geremd. Gevolg dat de zwaartekracht even overneemt en de rest voor u doet. Geen nood alles is goed en ze heeft geen kwetsuren. Ze heeft de rest van de tocht verder gefietst, misschien wel iets trager en vooral stijver. 🙂 Ook nu in de nachtbus en hier onder de 4 dekens ligt er precies een bomma naast mij. Alles is stijf en goed dat het veel te koud is om een korte broek te dragen. De kleurcontrasten met de zoutmeren zouden anders wel te moeite zijn. 🙂

En uiteraard de link naar het filmpje! Enjoy! https://youtu.be/sg6-P57x6Qw

En Stijn net zoals vorige keer beloven we dat we onze beschermengel terug enkele weken verlof gaan geven. 🙂

Groetjes en de volgende keer als jullie ons horen zitten we ook lekker warm in de Atacama woestijn. 🙂



Bolivia, het wilde Westen

Bolivië Posted on Sun, July 05, 2015 18:39:23

Hallo, na onze laatste avonturen hoog tijd voor een kleine update…

We hadden jullie reeds in de vorige post verteld dat we nog op de valreep een budget vriendelijke manier hadden gevonden om tijdens onze laatste 2 dagen in Peru naar Machu Picchu te gaan. We zijn via een 6 uur durende busrit van Cuzco naar Santa Teresa gereisd en dan nog 2 uur stappen langs de spoorlijn tot het dorpje Aquas Calliente. De spoorlijn is voor de mensen die er wel meer geld willen tegen aangooien. 🙂 Maar de wandeling was prachtig. De volgende ochtend zijn we dan om 4:30 uur terug beginnen stappen, om de bussen voor te zijn. Dat was een zware klim en tegen de tijd, want om 6u vertrekken de bussen. 1700 trappen later stonden we nog voor zonsopgang boven op Machu Picchu. Trappen is ook relatief, het is een hoogteverschil tussen de 15 en 50cm. Het eerste uur was prachtig! Dan zie je de Inca-stad volledig liggen vanaf een hoger gelegen punt. Op dat ogenblik zijn er nog bijna geen mensen en kan je genieten van een zeer mooie zonsopgang. Maar eens de bussen toekomen en om 9u de treinen uit Cuzco is de pret over. Dan neemt het Bobejaanland gehalte volledig het mystieke over. Wij zijn blij het gedaan te hebben maar voor ons persoonlijk was het zeker niet een van de hoogte punten. Voor diegene die het filmpje hiervan nog niet gezien hebben, klik maar op de iink: https://youtu.be/-VbpkfM7Q9I

Maar, nu Bolivia! We zijn op 30/6 in La Paz, de hoogst gelegen hoofdstad van de wereld, toegekomen. Vanaf het eerste ogenblik waren we aangenaam verrast. Het voelt nog heel puur aan. We hebben er via airbnb een appartementje gehuurd. Het ligt een 20 minuutjes wandelen uit het echte centrum. Alles is hier spotgoedkoop en we hebben ons ook op geen enkel ogenblik onveilig gevoeld. Zelfs in het donker kunnen we zonder problemen terug stappen naar onze stek. Een veel groter probleem is dat de stad in een dal ligt, en intussen ook tegen de flanken is uitgegroeid. Om die stijle hellingen te beklimmen op 4000 m hoogte, na een lekker etentje en de nodige wijn, is veel erger.

Maar sowieso is Bolivia het land van de outdoor activiteiten. Door onze camper in Chili al te hebben geboekt hadden we van de eerste moment al spijt dat we hier niet meer tijd kunnen doorbrengen. Dus hebben we besloten om er nog eens even de pees op te leggen en onze tijd nuttig te spenderen. Deels met activiteiten om te genieten maar ook de adrenaline zou niet ontbreken. Dus hier ons schema:

Dag 1: La Paz verkennen.
Dag 2: Een ganse dag paardrijden in de canyons en sierra boven La Paz.
Dag 3: De activiteit der activiteiten, downhill op de befaamde “death road”
Dag 4: Bekomen en ‘s avonds de nachtbus nemen naar het Zuid- Westen voor Uyuni
Volgende 4 dagen de Salt Flats (zeker de moeite om eens te Googelen) en de gekleurde meren. Hier hebben we een 3 daagse tour geboekt met een 4X4 die ons nadien in San Pedro de Atacama woestijn in Chili zal achterlaten.

Een hele boterham! Intussen zijn we net aangekomen in Uyuni en liggen we hier onder 4 dekens te bloggen. De 10 uur durende nachtbus was alles behalve een lachertje. Het niveau van bussen is net zoals de landschappen, ook nog zoals in het Wilde Westen. Enkel de 2 uur na La Paz waren verhard. Voor de rest hebben we nog 8 uur in een wasmachine gezeten. Slapen zal voor straks zijn. 🙂 We zijn trouwens in La Paz vertrokken met sneeuw. Het was in de bus zeer koud maar toen we hier uitstapte vroren de stenen uit de grond. We hebben zowat alle kleren die we hebben in lagen over elkaar aan. En dan moet je constant op FB lezen dat het thuis om te bakken is. 🙂

Maar wat we tot op heden hier al hebben gezien is ongelooflijk knap. De landschappen overtreffen alles. Rondom La Paz zie je het hoogplateau liggen. Dit is op een hoogte van rond de 5000m. Maar eens je een uur van de stad bent verwijderd waan je jezelf in een spaghetti western. Het paardrijden was geweldig, alhoewel we er beiden geen kaas van hebben gegeten. Het eerste halfuur was zeker niet ontspannend. smiley Maar de landschappen en vergezichten overtroffen alles. We zijn door rode canyons van zandsteen gereden, tot op uitzichtpunten en kleine volledig geïsoleerde dorpjes. Prachtig!

Binnen een cirkel van 2 uur rijden, en geloof ons dat is hier helemaal geen grote afstand, wisselen de omgevingen van dor hooggebergte in tropische jungle. Nu zitten we dan weer op een hoogplateau rond de 4000m welke puur woestijn is. Plat als een biljarttafel en woestijnzand zo ver je kan kijken. Enkel het lied van the good, the bad and the ugly ontbreekt.

Over ons avontuur op de “death road” zal ik een aparte post maken. 🙂 Misschien kunnen de mama’s die even overslaan. 🙂 Daar hebben we inmiddels ook al een apart filmpje van. Die link staat ook in de volgende post. Voor de rest gaan we van Bolivia één filmpje maken gezien we hier maar een 10-tal dagen zitten. Dus zodra we in Chili aankomen kunnen jullie het bovenstaande in beeld verwachten. 🙂

Geniet van de warmte en weet dat we tenminste “op dat deel” jaloers zijn. :))