Blog Image

"Life begins at the end of your comfort zone"

Cuzco en Spaanse les

Peru Posted on Fri, June 26, 2015 05:18:08

Hoi,

Na de toch wel vrij zware fysieke beproeving was het hoog tijd om wat te recupereren en in de plaats onze hersenen (ja ja hetgeen er inzit) te prikkelen. Cuzco leek voor ons de geschikte plaats.

Cuzco is gelegen op 3400m hoogte en telt een kleine 400.000 inwoners. Voor de Spanjaarden de stad in de 16de eeuw veroverde was het de hoofdstad van het Inca Rijk. In Quechua, de taal van de Inca’s, betekent Cuzco “navel van de aarde”. Het is een zeer mooie stad en heeft prachtige gebouwen en cultuur. We hebben ook het geluk aan onze zijde want nu blijkt net de week dat we er toekomen de “fiesta’s van de zonnegod” plaats te hebben. Een enorm spektakel dat een week duurt en waar duizenden mensen op af komen. De stad staat op zijn kop en alle dagen zijn er parades en evenementen. Wel een klein detail, deels door de hoogte en anderzijds omdat het hier winter is, is het hier ijskoud. Geen enkel huis heeft hier verwarming. Zowel onze school als ons hostel niet.

Cuzco is ook de uitvalsbasis voor de verborgen Inca stad Machu Picchu. De stad werd pas in 1911 terug ontdekt en had 480 jaar verborgen gezeten in de jungle. Zoals iedere toerist hier, waren wij ook overtuigd om deze te gaan bezoeken. Hoe kan je anders in Peru zijn geweest? We wilden niet de Inca-trail doen omdat we net meer dan genoeg hebben gestapt en ook door onze lessen hebben we niet voldoende tijd. Maar toen we begonnen uit te zoeken voor een dag bezoek kwamen we al snel terug van een kale reis. Ze vragen hier zo maar even 250$ per man om voor 1 dag naar Machu Picchu te gaan. Nu mag het nog zo speciaal zijn als het wil, dat vonden wij er over. Besluit tot gisteren stond vast, zot of niet, dan gaan we niet! Nu door inmiddels ons Spaans te oefenen met de dame van ons hostal is er toch nog een oplossing uit de bus gekomen. Zij heeft voor ons geregeld dat we voor 2 dagen kunnen gaan en dus nog vrij veel zelf moeten stappen. Maar dan zijn we 2 dagen onderweg, alles inclusief, eten en overnachting voor minder dan de helft. Deal!! Dus nu zaterdag en zondag gaan ook wij naar Machu Picchu!

Dan onze initiële reden waarom we hier zijn. Terug naar school! Afgelopen maandag zijn we begonnen met onze lessen. We hebben ieder een privé leraar en moesten bij aanvang een examen doen om te bepalen wat ons niveau was en waar de zwakke plekken zitten. Verder waren we ook nog ingeschreven om in een gastgezin te verblijven. De lessen zijn echt enorm goed en het is ongelooflijk hoeveel vordering je kan maken als je privé les hebt. We hebben 5 uur per dag les maar krijgen dan ook nog huiswerk mee waardoor we toch gemiddeld een 7 a 8 uur per dag intensief bezig zijn met Spaans. Van dit deel zijn we super gelukkig. Het gastgezin was echter een korter leven beschoren. We moesten ons daar zondag om 11 uur ‘s ochtends al aanbieden. We hadden een kaart gekregen via e-mail waaruit bleek dat het 12 minuten stappen was van het centrum, waar trouwens ook onze school ligt. Wij met onze rugzakken richting ons verblijf. Na een tijdje begon de kaart niet meer te kloppen. We hadden inderdaad de straat gevonden maar geen enkele van de zijstraten klopte nog. We waren intussen al meer dan 30 minuten aan het stappen. Dan uiteindelijk gebeld en die dame zei maar constant dat we een taxi moesten nemen. Dus hebben we dat dan ook maar gedaan en die reed dan nog eens meer dan 10 minuten verder. Nu bleek dus duidelijk dat ze de kaart hadden gefotoshopt om zogezegd vlak bij de school te zitten. Maar in realiteit zaten wij meer dan een uur stappen van de school. De buurt was ook verre van uitnodigend. Uiteraard was dit niet de reden waarom we in Cuzco naar school wilde. Tot dan had ik mijn onvrede nog behoorlijk onder controle. Wanneer we dan zoals in een internaat de regels voor gedragen kregen begon mijn tolerantie redelijk snel te vervagen. We moesten onze handdoeken gebruiken, we dienden zelf ons wc papier te gaan kopen 🙂 en konden enkel onze kamer gebruiken. die was 3 op 3 en had enkel een bed. We hebben ons ingehouden en afgesproken een nacht vol te houden. Maandag na onze school zijn we direct een hostel gaan zoeken die wel in de buurt lag. Dan hebben we onze laatste taxirit naar ons gastgezin genomen om onze spullen te pakken en mooi de deur achter ons dicht te trekken. Het afscheid was niet hartelijk maar wij voelden ons enorm opgelucht om het deprimerende kamertje achter te laten. 🙂

Inmiddels hebben we ook al vrij veel kunnen plannen voor de toekomst. Op 30/6 reizen we door naar La Paz in Bolivia. Hier gaan we zeker en vast naar de zoutmeren van Uyuni en de gekleurde meren om vervolgens de grens met Chili over te steken. Vanaf 11/7 kunnen we in San Pedro de Atacama een 2 persoons camper oppikken. Dit is zo een soort VW hippie busje dat we gehuurd hebben voor een maand. Hiermee mogen we zowel Chili als Argentinië bereizen. We gaan proberen zo Zuidelijk mogelijk te geraken in Patagonië maar gezien het winter is weten we niet in hoeverre dit gaat lukken. Maar in deze enorme landen hebben we anders in het Noorden ook mogelijkheden genoeg. Op 10/8 laten we onze bus achter in Santiago de Chili en vliegen we via New York ( 3 nachten) door naar Bangkok voor het volgende continent.

Saludos
Los dos estudiantes 🙂



Huaraz in beeld

Peru Posted on Fri, June 26, 2015 04:08:27


besneeuwde 6000+ pieken en condors.

Peru Posted on Fri, June 19, 2015 19:24:58

Hoi, eindelijk na 2 zware weken kunnen we jullie terug up-to-date houden van ons laatste avontuur. Een 180 km lange trekking door het Andes gebergte!

Meer specifiek de 12-daagse trekking rond de bergketen van Huayhuash.

Op vrijdag 5 juni om 5 uur ‘s ochtends werden we opgehaald aan onze hostal. De trekking ging beginnen. De andere deelnemers zaten al allemaal in het busje. We hadden de dag voordien tijdens de acclimatisatie tocht iedereen al eens leren kennen. Er waren nog 5 andere deelnemers (3 Duitsers en 2 Canadezen) en onze gids Arti. Er wachtte ons een rit van bijna 5 uur waarvan de laatste 2, onverhard langs enorme afgronden. We blijven hoogte winnen tot we uiteindelijk stoppen op een pleintje waarrond een 10-tal lemen huizen staan. Op de Plaza de Armas staan al 10 ezels te wachten en laten er rijkelijk dingen vallen. Daar ligt hier ook niemand wakker van. Enkel het pleintje is verhard en hier stopt ook de weg waar nog een auto kan komen. Die indruk hadden wij trouwens de laatste 2 uur al maar hier stopt het echt en hier begint dan ook de trekking rond Huayhuash.

De volgende 12 dagen trekken we van kampplaats naar kampplaats. Buiten de eerste dag, waar de kampplaats op 3750 meter ligt, liggen al onze bivak’s boven de 4100m. Er zijn er zelfs 2 bij die op 4500m liggen. Je mag dit niet onderschatten zowel naar de ijle lucht als naar de temperatuur toe. Als je weet dat het ongeveer alle 180m een graad kouder wordt. Elke morgen ontwaken we met een witte, bevroren tent en ook binnen in de tent is alles klammig van de vochtigheid. Geloof ons om dan uit die lekkere warme donzen slaapzak te komen en je aan te kleden, wordt dan met de dag moeilijker.

De crew bestaat uit 4 mensen, onze gids Arti. Een 31 jarige man die heel zijn leven in de bergen heeft geleefd en een opmerkelijk palmares heeft van toppen en technisch zware beklimmingen. Hij weet heel goed waar hij mee bezig is. Dan heb je Jezus, 24 jaar en onze kok. Ook geen te onderschatten taak op zo’n tocht. Er worden massa’s calorieën verbrand en hij moet die 12 dagen lang kunnen aanvullen met zeer beperkte middelen. Dan had je nog de 2 ezeldrijvers. 2 jongen mannen die hier zijn opgegroeid en wat schuchter zijn. We zijn hun thuis gepasseerd en het bestaat enkel uit losse op elkaar gestapelde stenen met een dak van gras. Later tijdens de tocht en na veel inspanningen krijgen we ook interactie met deze gasten. Zij hebben een enorme conditie. Wij zitten hier allemaal met duur, technisch materiaal en zien af. Zij lopen in gewone schoenen en een afgeleurde jeans op 4800m achter dravende ezels aan en hebben nog adem genoeg om tsssssu, kssssssss, hajaaaaa te roepen. smiley

Dan de 5 (buiten ons) deelnemers. De 3 Duitsers hadden elkaar 5 jaar geleden leren kennen aan de unief van München. Ze hebben allemaal de richting fysica gedaan en 2 van hun zijn nu aan het doctoreren. Het nerd-gehalte van die 2 was vrij hoog maar al bij al best wel toffe mensen. De derde was ook een goeie gast van karakter maar meer Duits kan je niet zijn. Na eender wat er besproken werd, volgde dan bij hem: In Germany we have ….. 🙂 En het tweede dat altijd volgde was: my father and my mother are doctor and ….. Hij had ook een EHBO koffer bij waar het gemiddelde Belgische ziekenhuis jaloers op zou zijn. Je zal zo dadelijk lezen dat het later nog goed van pas gaat komen.
Dan hadden we de 2 Canadezen van 25 jaar, welke blijkbaar alle 2 Joods waren, met een enorme interesse voor de holocaust. Het spreekt voor zich, geen perfecte combinatie met de rest van onze groep. Uiteindelijk was 1 van hen, Simon, een goeie gast. De andere (Jake) die zich op dag 1 voorstelde als iemand die al 3 Ironman-triathlons had gedaan en vegetariër was, bleek elke dag meer en meer tegen te vallen. Alles dat we kregen om te eten, werd eerst gecheckt op het aantal calorieën en het % vet. Hij was afgetraind als een scherp mes en om de 3 woorden kwam de zin: I am dehydrated…. In de Peruaanse keuken, zeker boven de 4500m, is er weinig flexibiliteit voor afgetrainde vegetariërs. 🙂 Gezien zijn reserves zag je die elke dag aftakelen en zijn humeur was daar volledig aan gekoppeld. Vanaf dag 7 was het enige verschil tussen een pannenkoek en hij, de arrogantie. Die zat er mentaal volledig door en kroop bij aankomst in de bivak steeds direct in zijn tent. Waar niemand van de groep echt om rouwde. smiley

De tocht op zich was enorm. Dat zijn beelden die voor goed op onze netvlies staan. De tocht zelf ga ik niet proberen te beschrijven maar kan je zelf zien via onderstaande link van het filmpje dat we hebben gemaakt. Als je op een 5000m hoge bergpas staat en er cirkelen 5 condors (grootste vogels ter wereld) rond je, dat kan je niet beschrijven! Het was een zware tocht en we moeten toegeven dat we op het einde ook aan het aftellen waren naar een warme douche. 12 dagen je wassen in gletsjerwater terwijl het amper 3 graden is buiten, is niet altijd even aangenaam. Maar we zouden het voor geen geld willen missen hebben.

Link: https://www.youtube.com/watch?v=M6PBOnTGHUQ

Peru heeft ons enorm verbaasd omtrent de grootsheid, de ongerepte natuur en de contrasten van de bevolking. Fysiek zijn we momenteel redelijk leeg, eerst ons Amazone avontuur dan de 12 daagse trektocht, hebben hun tol geëist. Nu zitten we intussen in Cuzco en maandag begint onze Spaanse les. We krijgen een ganse week privé les in de voormiddag en verblijven bij een gastgezin waar we enkel Spaans mogen spreken. Dus nu kunnen we nog 3 dagen genieten van het festival dat hier bezig is. Machu Pitchu gaan we waarschijnlijk skippen. Ze vragen er 250$ per man/ dag voor. Met dat geld gaan we liever nadien ergens een iets minder toeristische uitdaging aan. Op 30/6 verlaten we Peru en trekken we verder naar La Paz, Bolivia.

Vele groetjes,
Ankie en Stef



Na 400km stroomopwaarts kom je toe in Tapiche Reserve.

Peru Posted on Wed, June 03, 2015 19:38:49

Hoi hierbij het laatste deel van ons jungle avontuur.

Dus na alle best wel spannende problemen zijn we om 14 uur vertrokken met een grotere, maar ook tragere boot. Pepe had toen al gezegd dat het te laat was om nog te vertrekken maar zijn bazen dachten daar anders over dus Pepe is vertrokken.

Pepe bleek anderhalf uur gelijk te hebben 🙂 In plaats van er 4 uur over te doen hebben we er 6 uur over gedaan, wat ook wil zeggen dat we het laatste anderhalf uur in het donker op de Amazone aan het varen waren. Dus zat er steeds iemand van ons vooraan links en rechts in de boot met een hoofdlamp te schijnen om te voorkomen dat we op drijfhout zouden varen. Wanneer er bochten waren lichten wij op de kant zodoende dat Pepe zich kon oriënteren. In de boot zelf was het buiten het geluid van de motor muisstil. Iedereen had het die dag zowel wat gehad. We wilden gewoon slapen en indien mogelijk ook nog iets kleins eten.

Hoe hij het gedaan heeft weten we nog steeds niet maar plots gewoon in het pikdonker horen we plots de kracht van de motor afnemen en vaart Pepe naar de linkeroever. Juist daar staat de aanlegsteiger van de Tapiche lodge. Hij moet die bochten gewoon uit het hoofd kennen. Pepe was vanaf toen al onze held. Wanneer we langs de steiger schijnen horen we plots een generator opspringen en springen er enkele peertjes aan die een houten loopbrug naar de lodge verlicht. Iedereen is uitgelaten blij dat we er zijn en dan pas beginnen we te beseffen hoe moe we zijn van de stress van de echt wel lange dag. We krijgen inderdaad nog vlug iets te eten en dan kruipt iedereen naast elkaar in zijn hangmat. Dat normen en waarden relatief zijn werd hier nog maar eens duidelijk. De nacht voordien hebben we om 3 ‘s nachts naar een kakkerlak zitten jagen om die buiten te krijgen en nu zit er in de zelfde ruimte waar we slapen een tarantula en iedereen kruip gewoon in zijn hangmat. Je zorgt uiteraard wel dat alles van de grond hangt. 🙂

De lodge is origineel en super basic. We slapen er allemaal in hangmatten en hebben 1 uur per dag licht. De generator gaat ‘s avonds 1 uur aan waardoor we in het licht kunnen eten en de batterijen van onze camera’s kunnen opladen. Gsm’s hoeven niet meer want die hebben allemaal hun geest gegeven wanneer de boot zonk. 🙂 Het water waarmee we ons wassen is gewoon uit de Amazone rivier maar aangesloten op iets dat voor een douche doorgaat. Diegene die eerst kan douchen heeft een beetje warm water, van het gene dat in de zwarte leidingen stond en waar de zon heeft op geschenen. Dit is enkel van horen zeggen want ik ben nooit eerst kunnen gaan. 🙂 En het drinkwater is opgevangen regenwater. Maar niemand is er ziek van geworden en het smaakt daar ook best lekker. Niet te vergelijken met de zure smaak van thuis.

De volgende dagen staan we steeds op om 5 uur en vanaf het licht is varen we peddelend uit met de kano op zoek naar dieren in de zijtakken van de rivier. Dit is niet te beschrijven maar voor diegene die hem op FB nog niet gezien hebben. Check de film maar eens want dat gaat veel meer zeggen dan 1000 woorden:

https://youtu.be/KWuybZ-RUOA

De volgende 2 weken vertrekken we nu voor een trekking in het hooggebergte rond Huaraz Peru en zullen jullie dus niets van ons horen.

Groetjes en tot binnen 2 weken,
Ankie en Stef



Reqeuna in beeld

Peru Posted on Mon, June 01, 2015 16:03:40

Foto 1: Hoofdstraat in Requena
Foto 2: Haventje van Requena
Foto 3: Iets van het aanbod op de markt
Foto 4: Het typische transportmiddel op de Amazone rivier
Foto 5-6: Ons bootincident
Foto 7: Het benzineponton waar plots onze motor in de fik stond
Foto 8: Vissershuisjes in Requena
Foto 9: Onze gids Pepe
Foto 10: De poolbar van Requena



Requena en vooral ons vertrek daar :)

Peru Posted on Mon, June 01, 2015 04:02:21

Hier deel II:

Onze tocht naar Requena via bus en speedboot verloopt vlekkeloos en omstreeks 16:30 uur komen we toe in Requena. Het laatste grotere dorp en bij aankomst zien we inderdaad dat het geen toeristisch oord is en dat is een understatement. We beseffen ook dat het enige hotel dat er is, voor 9$ per nacht, meer dan waarschijnlijk niet van Club Med gaat zijn. Het was niet moeilijk om het te vinden. En tot onze verbazing is de kamer, op wat mieren en een nachtelijke kakkerlak die we hebben gedoopt tot “Bruno” na, best ok. Het is hier niet het Milaan van de Amazone en beslissen we om onze rubberen laarzen (meegekregen in het hostel voor in de jungle) daar al te dragen. Misstaan doen ze daar zeker niet. Wanneer we iets willen gaan eten en liefst iets dat we al eens hadden gezien voordien, komen we voorbij een groen gebouw zonder ramen. Buiten staat een oude man en we zien binnen pooltafels staan. We vragen de man dat we er een pintje kunnen drinken. Hij twijfelt niet en onmiddellijk gaan de lichten aan, begint hij wat snoeren te versteken en enige tijd later klinkt er zelfs muziek. Schitterend, daar zitten we alle 2 met een 650ml grote pint. Nadien eten we nog vlug een gefrituurde kip en om half 8 liggen we erin. Kattoo had ons gezegd dat we zeer vroeg moesten opstaan en naar de markt moesten gaan. Die zou nog groter en ruiger zijn als de beruchte markt van Belem.

De volgende ochtend om 6u merken we dat hij niet overdreven heeft. Alles dat ook maar vliegt, kruipt of zwemt ligt daar. En de meest verschrikkelijke dingen eerst. Tussen alles wat te koop wordt aangeboden (apen, schildpadden, enz) lopen dan de straathonden en geloof ons die hebben dikwijls evenveel haar dan de vissen die er liggen. Maar dat blijkt de prijs te zijn die we moeten betalen om het echte Amazonewoud te zien. Vrij snel wordt de markt ons echt te veel en gaan we zover mogelijk er vandaan ontbijten. Om kwart voor 11 die morgen ontmoeten we de rest van de groep in de haven. Dat is JP, de Amerikaan, David van Parijs en de vrijwilligster Petra uit Duitsland. Verder hebben ze een grote jutte zak bij met ons proviand en iedereen heeft net zoals wij een klein beperkt rugzakje bij en hun laarzen. Buiten de camera’s hebben we alles van elektronica thuis gelaten want vanaf we Requena verlaten is er toch geen dekking meer en zelfs geen elektriciteit of stromend water. Daar in het haventje zouden we Pepe ontmoeten, een inboorling, die ons met zijn motorkano nog 240 km verder de rivier gaat opnemen. In de Tapiche lodge zit onze tweede gids Jose (zoon van Pepe) al te wachten. Doordat Pepe er nog niet is om 11 zien we al dat Petra het hier niet makkelijk heeft Ze is Duitse en onderwijzeres in het normale leven. Een moeilijke combinatie in een land zoals Peru. 1 minuut na 11 loopt ze al van links naar rechts aan iedereen te vragen dat ze een Pepe kennen. 🙂 Na 10 moeilijke minuten voor haar duikt Pepe op en neemt ons mee naar zijn kano. We laden alles in en zijn klaar om uit te varen.

Bij het uitvaren uit de haven zegt Pepe dat we onze handen en voeten niet in het water mogen steken voor de kaaimannen, sidderalen en piranha’s. Hierop zegt Ankie, voor nog geen 1000 euro zou ik hier willen zwemmen. Een 20 tal seconden na dit statement slaat het noodlot toe! Plots horen we achteraan in de boot een gestresseerde stem roepen “wasser, wasser”. Ik persoonlijk vond het nog niet zo vreemd na haar vorige stress. Maar toen ik Pepe zag omkijken en ook paniek zag in zijn gezicht sloeg alles om. Op dat ogenblik stroomt er ook veel water onder onze voeten en tracht ik de rugzakken nog op te heffen om die droog te houden. Pepe heeft nu een doodsangst op zijn gelaat en ziet witter dan ons. Hij geeft nog gas naar een schamel vervallen paalhutje dat op een 30 tal meter van ons staat. Er ligt al een wrak van een kano voor en in het hutje staan gewoon wat tonnen. Op een 15m voor het hutje zie ik gewoon de boeg van de kano recht naar bovensteken en zitten Ankie en ik al tot onze borst in het water. Onze 3 andere reisgenoten zijn al aan het zwemmen. Direct daar op zijn wij ook aan het zwemmen naar het wrak en de hut en ik tracht de rugzakken op het droge te gooien en Ankie over de rand te helpen. Zij is save en is uit het water. Pepe hangt nog aan het resterende stukje boeg dat boven steekt en is in shock. Hij kan niet zwemmen en als hij lost gaat hij onder. Dus terug om ook hem naar ons te trekken. Overal rondom ons drijven er tomaten, zakken rijst en broden. De broden zijn echter zeer snel verdwenen. 🙂 We hebben niets droogs meer in de rugzakken maar wonder boven wonder werken onze camera’s nog. Intussen is iedereen op het droge en veilig en zijn er al 4 kano’s van vissers ter hulp geschoten. Ze zijn al met touwen in de weer om de kano terug boven te trekken en leeg te scheppen met emmers. Inmiddels is Petra volledig door de rooie en Pepe staat doelloos in de diepte te staren en naar zijn lekkende gsm. Hij heeft dit nog nooit in zijn leven meegemaakt. Op de achtergrond is de ene na de andere “scheisse”te horen want het plan loopt anders en haar Iphone ziet er meer als een een aquarium uit. 🙂 Wij 4 zijn opgelucht dat het zo verlopen is en durven nu en dan al eens stiekem een foto te nemen.

Na 50 minuten is de kano leeggeschept en moeten we terug instappen. De tomaten en het fruit is uit het water gevist en zitten terug in de jutte zak. Alleen is hij nu maar half vol meer. 🙂 Uiteraard doet de motor het niet meer en moeten we 300m peddelen naar een ponton dat dient als garage en benzinestation voor alle lokale vissers. Je zal wel begrijpen dat niemand van ons stond te springen om terug in dat bootje te stappen. Maar nu was de gewichtsverdeling beter en geraken we zonder problemen aan het ponton. Er staan 2 benzinepompen, een 20-tal olievaten en een hele resem buitenboordmotoren. Vanaf we uit de boot zijn vliegen er 2 mannen, die er uit zien alsof ze net uit zo een olieton komen, op de motor en een derde is er al nieuwe benzine aan het tanken. Je gaat het niet geloven maar opnieuw een internationaal klinkende gil! Deze keer stond de motor in de fik en de benzinepomp stak er nog in. Wij stonden gewoon tussen de pompen en olievaten. Terwijl die mannen aan het blussen waren zijn we als gekken van boot naar boot gedoken tot de laatste waar we laag gaan liggen zijn onder de rand. Alles is snel geblust en dus nu zijn onze rugzakken en tomaten niet alleen meer nat maar ook nog eens volledig wit van het bluspoeder. Dus hier zijn we voor de tweede maal op 1 dag door het oog van een naald gekropen.

Uiteindelijk hebben we ipv van om 12 uur om 14 uur een nieuwe (grotere) boot en vertrekken we voor de overige 240km. Wat normaal 4 uur in beslag zou nemen. Dachten we toen…. Om 18 uur is het er donker. (wordt vervolgd)



Iquitos, de poort naar het Amazonewoud

Peru Posted on Sun, May 31, 2015 18:30:59

Inleiding:
De afgelopen week in het Amazonewoud hebben we zoveel beleefd dat we het gaan opsplitsen in verschillende posts want anders zou er veel te veel informatie verloren gaan. Wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen week grenst aan het ongelooflijke. Toch hebben we besloten om niets te censureren en alle details te geven want we zijn enkele keren door het oog van een naald gekropen. Maar speciaal voor de mama’s en de “hoog bezorgden” weet dat we nu veilig zijn en meer dan 3000 km weg zijn van de jungle en we beloven dat we het nu ook niet direct meer gaan opzoeken.

Dus op 25 mei nemen we om 6 ‘s morgens de vlucht naar Iquitos. De uitvalbasis en grootste stad aan de Amazone rivier, van Peru. De Amazone rivier is met zijn 6500km op de Nijl na de langste rivier van de wereld en veruit de waterrijkste. Iquitos is de grootste stad in de wereld die alleen via boot of lucht te bereiken is. We nemen onmiddellijk een motortaxi naar de “Green Track Hostel” in het centrum. De motortaxi’s zijn allemaal van het merk Honda en worden in Iquitos zelf gefabriceerd. Het is een gewone motor die midden in het zadel worden doorgeslepen en dan wordt er achteraan een bak aangelast waar je met 3 mensen in kan. Beetje te vergelijken met de tuk tuk die je in Azie vindt. De stad is hectisch en hangt vol smog door de duizenden motortaxi’s die door de straten gieren. Iquitos heeft 400.000 inwoners en is vooral groot geworden door de expats die er zijn voor de rubberindustrie en houtkap (veelal illegale houtkap).

in onze hostel worden we opgewacht door Kattoo, een Braziliaanse klimaatwetenschapper die heel zijn leven in het Amazonewoud heeft gewoond en gewerkt. Rond 2010 heeft hij een grote project-wedstrijd van de VN gewonnen en hiermee was hij plots 1,5 miljoen $ rijker. Hij heeft direct zijn job opgezegd en is naar Peru getrokken omdat hier het behoud van het Amazonewoud nog kritischer is dan in Brazilië. Hij heeft met het gewonnen geld 6000 hectaren regenwoud gekocht en projecten opgestart voor het behoud en awareness van de inboorlingen over houtkap en visvangst. Door een lokale stam heeft hij binnen dit reservaat een lodge laten bouwen in de originele stijl. Voor de ganse lodge is geen enkele boom gekapt er werden enkel omgevallen bomen verwerkt. Hier verblijven meestal 3 inboorlingen die voor hem werken en ook waken over het domein tegen kappers en stropers. Volgens Kattoo is de verandering op 5 jaar tijd al enorm. In de lodge verblijven soms ook wetenschappers en nu en dan wat gekke toeristen. Maar het is bij de toeristen niet zo geliefd, vooral door de bereikbaarheid. Enkel toeristen met tijd (zoals wij) kunnen er naar toe. Het ligt namelijk nog eens 400km stroomopwaarts van Iquitos. Achteraf bekeken inderdaad verre van een eenvoudige reis om er te geraken. Maar juist ook hierdoor is het nog zo puur. Het reservaat ligt aan de Tapiche rivier welke een vertakking van de Amazone is. Het noemt dan ook het Tapiche reservaat.

Kattoo is een “no nonsense” man. Hij opent direct Google maps en toont ons hoe ver het is. Hij zegt: gezien het nog maar 9 u ‘s ochtends stel ik jullie 3 opties voor:

Optie 1: Ankie en ik vertrekken diezelfde dag al alleen en doen al de eerste 160km tot het laatste grotere dorpje genaamd Requena. Hiervoor moeten we eerst 2 uur bus doen, dan 3 speedboot (gesloten snelle boten die transporten op de Amazone rivier doen) en dan zouden we in Requena zijn. Volgens Kattoo komen er heel weinig toeristen en wordt je er nog bekeken als een raar wezen. Er is 1 hotel en kost 9 euro/nacht.

Optie 2: We vertrekken ‘s middags met de Hammockboot. Een grote boot waar kippen en mensen in harmonie leven en over de Amazone dobbert en je slaapt allemaal boven op het dek in hangmatten naast elkaar.

Optie 3: We blijven in de hostel slapen en vertrekken morgenvroeg om 5u mee met nog 2 andere toersten (een Amerikaan uit LA en een Fransman uit Parijs) en een Duitse vrijwilligster die meegaat tot aan de lodge om de lokale mensen in gang te zetten en proviand mee te nemen.

Wij gaan voor optie 1 en moeten dan al binnen de 2 uur vertrekken. Dus nog vlug even tijd om wat snacks, water te kopen en $ te wisselen in de lokale Soles. Op weg naar de bank worden we op straat aangesproken door 2 mannen die geld willen wisselen. Dat komt hier in Zuid en Centraal Amerika meer voor. Ze geven hogere koersen dan de bank maar het is goed opletten want het zijn bedriegers en ze zijn vingervlug. Maar het leek me toch wel echt een goeie koers dus we gaan er op in en zetten elke zenuw op scherp. We moesten 440 Soles krijgen en ene begint heel demonstratief te tellen en geeft me 22 biljetten van 20. Ik tel ze na en natuurlijk zijn het er maar 21. Dus we zeggen hem dat er een te weinig is. En dan komt het natuurlijk. Hij telt ze opnieuw na. Hij heeft in de ene hand onze dollars en daar bovenop zijn rekenmachine en hij telt. En hij geeft toe dat er inderdaad een biljet te weinig is en geeft de andere de opdracht om er nog een extra te geven. Dan willen ze vertrekken maar ik grijp hem op een niet mis te verstane manier bij de arm en vraag hem te wachten tot ik het nog eens geteld heb. Wanneer ik dan tel zijn er plots 7 biljetten van 20 te weinig! Ik was inmiddels al wat harder in zijn elleboog aan het knijpen en we begonnen luider te spreken en om de 3 woorden gebruikten we het woord “policia” en dan kregen ze plots stress en binnen enkele seconden hadden we 7 extra biljetten. Dus een perfecte wisselkoers, een gratis goocheltruck en onze adrenaline voor die dag. Dat dachten we toen tenminste toch…..

Om 11:30 beginnen we onze calvarietocht op de Amazone rivier richting Requena. (Wordt vervolgd)