Blog Image

"Life begins at the end of your comfort zone"

Boquete en einde Panama

Panama Posted on Mon, May 25, 2015 00:17:56

Hoi,

We willen nog vlug een post doen over onze laatste weken in Panama want zoals jullie verder gaan kunnen lezen gaan we nu weer even uit de ether. smiley

Na ons geweldig avontuur in San Blas waren we klaar om een tijdje geen zee te hebben en het binnenland te gaan opzoeken. Hiervoor zijn we van Panama stad naar Boquete getrokken. Boquete is gelegen in het Westen van Panama niet zover van de grens met Costa Rica. We hebben de reis per bussen gedaan, al bij al een 12 uur durende reis. Het is dan ook al donker als we in het dorp onszelf (en rugzakken) uit de lokale bus moeten wringen. Al kaartlezend vinden we ons hostalletje en alles valt 100% mee.

Boquete is hoger gelegen, en noemen ze het Zwitserland van Panama. Het is een rijke regio omdat hier het mekka van de koffie is. Rijk heeft hier ook een wrange nasmaak want hier zie je dan ook de veel grotere contrasten tussen arm en rijk. De haciendas van de koffieplantages zijn prachtig en ergens verder op het terrein staan platen hutten waarin de plukkers leven. Dit zijn allemaal mensen met een uitgesproken Inca uiterlijk. Vele van hun komen uit de naburige landen om als seizoenarbeiders in de koffieteelt te komen werken. Het klimaat in de regio is altijd lente. Door de hoogte is het er steeds frisser en het is er ook enorm groen. Jungle dus. Hierdoor vind je er buiten lekkere koffie ook heel veel plaatsten om te klimmen en trekkings te doen. Ankie had het programma opgesteld dus er zou gewandeld worden.

De eerste op het programma was sendiero “El Pianista”. Volgens de reisgids een zeer mooie wandeling in de jungle waar je een top kon bereiken met een geweldig uitzicht. Omdat stafkaarten hier ongekend is, hooguit en toeristisch kaartje in het dorp met meer tekeningen dan kaart, laat staan hoogtelijnen enz… Ging ik aan de receptie vragen om wat meer uitleg over ” El Pianista”. De man zei onmiddellijk dat we een gids moesten nemen want dat je zomaar niet alleen kan gaan wandelen. Blijkbaar was het op deze wandeling dat afgelopen jaar de 2 Nederlandse meisjes vermist zijn geraakt. Je moet weten dat de wandelingen hier meestal van punt A naar B gaan en niet lusvormig zijn. Dus het is steeds aan uzelf om te bepalen waar je stopt en terugkeert. Inmiddels is het hier ook duidelijk dat het regenseizoen is begonnen. Zoals overal in de bergen moet je natuurlijk rekening houden dat het weer snel kan omslaan. Dan is er nog 1 en zeker niet het minst belangrijke punt om uit te kijken waar je stapt en wat je vastneemt. Maar we besloten toch om liever een eindje verloren te lopen dan een gids te nemen. Dus goed op tijd vertrokken, voldoende proviand en water in de rugzak en weg. De aanloop naar de wandeling was al 5 km. 300m na ons vertrek is het beginnen regenen en het is ook niet meer gestopt. Nu weten we eindelijk waarom we al 2 maanden met die zware Gore-tex jassen zitten te sleuren. smiley Maar uiteindelijk hebben we de wandeling 3 uur naar boven gevolgd en het was echt de moeite. Een prachtige maar vrij zware tocht omdat we steeds door de modder moesten opletten om niet uit te glijden of terug achterwaarts te schuiven. Goed op tijd om zeker voor het donker terug te geraken besluiten we als 2 bruine pieten terug naar beneden te gaan om onze was te gaan doen. Gore-tex of niet, geen enkele plaats is nog droog en alles hangt vol modder/klei. Om 17u zitten we bij Coffee Ruiz, waar ze volgens de Lonely Planet een van de beste koffie van Panama branden. En het was niet moeilijk te geloven.

De volgende dag bij het ontbijt geraken we aan de praat met een Australisch koppel uit Brisbane. Zij zijn ook een jaar op reis maar al 5 maanden bezig. Ze zijn vertrokken helemaal in Ushuaia. Ze zijn ook naar Antartica geweest en hadden dus ook duidelijk een ander reisbudget dan wij. Maar het waren geweldige mensen. Zij hadden de dag voordien de wandeling van de 3 verloren watervallen gedaan welke volgens hun prachtig was. Na het ontbijt hebben zij ons met hun huurwagen weggebracht (meer dan 10km, welke we natuurlijk nog moesten terugstappen na de eigenlijke wandeling) tot aan het beginpunt. We hebben afgesproken dat wij hun een pint gaan betalen voor deze rit en dat gaan we doen in Brisbane als wij op het einde van onze reis daar zijn. smiley
Na enkele van deze toch wel zware tochten zijn we terug vie de bus naar Bob zijn appartement gereisd. Bob hebben we niet meer gezien want die is zelf ook weer aan een lange lijst landen begonnen voor zijn werk. Deze laatste dagen hebben we volop benut om ons volgende avonturen in Peru voor te bereiden. En geloof ons, nu gaat het echte avontuur pas goed beginnen:
_ Eerst 5 dagen naar het Amazonewoud (Iquitos waar we nog 400km dieper de jungle in trekken via lokale boten op de Amazone rivier.)
– Dan naar Huaraz, de uitvalbasis voor trekkings in het Andesgebergte. We hebben een gids geregeld en gaan vanaf 2/6 deelnemen aan een 12-daagse hooggebergte tocht rond de Huayhuash.

Voor mij was het al de tweede maal Panama en het heeft me nu nog zelfs meer weten te bekoren. Wanneer we in de taxi naar de luchthaven reden om onze vlucht naar Lima te nemen, stond hotel California op. En toen kwam de passage ” you can check out anytime you want but you can never leave”. Met die indruk ben ik er ook vertrokken….



Foto’s en Youtube link.

Panama Posted on Thu, May 14, 2015 17:00:17

Foto 1: Hotel “Hilton Bob”
Foto 2: Skyline Panama City
Foto 3: Hotel “Hilton El Porvenir”
Foto 4: Skyline San Blas
Foto 5: Even rusten op de landingsbaan
Foto 6- 9: Het paradijs
Foto 10: Onze dinghy met Ankie en Lorenzo
Foto 11: Terug luxe in Panama City

Ons filmpje vinden jullie via Youtube: Ankie and Stef sailing in San Blas of de link:
http://youtu.be/aeT-i7f0L7o



Aan boord in San Blas

Panama Posted on Thu, May 14, 2015 16:23:42

Na een slechte nacht (hitte/ vochtigheid) in
Hilton El Porvenir smiley worden we wakker van de gierende banden van het landende vliegtuigje.
Om 8 uur worden we afgehaald door Lorenzo (47) die ons met een dinghy naar de
Lycka brengt waar we door zijn vrouw Alejandra (37) een briefing over de regels
aan boord krijgen. Het is een geweldig koppel welke beide avonturiers in hart
en nieren zijn. Hij was rechter in Spanje en zij geografe in Venezuela. Ze
hebben de ganse wereld bereisd en leven nu 6 maanden per jaar op hun zeilboot
in de San Blas eilanden. Geloof me, dat kan niet iedereen. Hier zijn geen
winkels. Bevoorrading is via een Kuna die met zijn kano langs de boot komt
hangen en wat daar inligt is wat de pot schaft of je valt terug op de
voorraadkast die enkel in Panama city kan aangevuld worden. Hiervoor reis je 2
dagen met een 4X4 dwars door het land. Het tweede wat beperkt is, is zoet
water. Er is een tank van 500l aan boord. Dit is zoet maar niet drinkbaar, wel
geschikt om te koken. Het drinkwater kan je daar aan wal bij de Kuna kopen voor
4$ per gallon. Dat is dus evenduur als thuis benzine! Een klein voorbeeld. De
douche procedure: je duikt in de zee, klimt terug aan boord en je wast jezelf
met organisch afbreekbare zeep, duikt terug in de zee en spoelt alles uit. Dan
klim je terug aan boord en gebruik je de zwarte zak met zoetwater, die al de
ganse dag aan de mast hangt, om het zout af te spoelen. Dus ongeveer een 30
seconden per persoon. Idem voor elektriciteit
(zon & wind). Bijna alles gaat naar de frigo. Zij leven dus 6 maanden per
jaar op deze manier. Maar wat krijg je in de plaats!!!!

De eerste dag zeilen we met de volledig houten
40 voet (12m) Lycka naar Salardub. We gaan voor anker en liggen er gans alleen.
Wij kunnen gewoon niet geloven dat zo’n paradijs nu op aarde nog bestaat zonder
dat het geexploiteerd wordt. Hoe lang gaat dit nog bestaan? Voor de Kuna naar
hier zijn gevlucht werden de eilanden enkel gebruikt door piraten en zo voelt
het nog steeds aan. Het water is zo helder dat we onder de boot , ondanks
voldoende diepte, het anker zien. Met de zeekajak varen we naar het onbewoonde
eiland. Als we rond 18u terug naar de boot willen varen zitten we plots midden
in een oorlog. Een peleton jagende pelikanen zijn op 10 meter van onze kajak
aan het jagen op een school van miljoenen kleine visjes. Het water is er
gitzwart van de visjes. De pelikanen vliegen er eerst over, winnen dan hoogte
om boven de vleugels samen te klappen en met een enorme kracht volledig onder
te duiken. Prachtg! Na het douchen blijkt dat de Kuna vandaag calamaris en
kreeft hebben gebracht. Terwijl we deze overheerlijke maaltijd boven op het
achterdek nuttigen hoor je de stingrays met een stevige plets op het water
vallen. Nadien zullen we tijdens een van onze snorkeltrips ook nog een manta
zien. Zowel Ankie als ik zijn vanaf dag 1 aan dit leven verkocht. Gewoon het
slapen aan boord is al zalig. Ofwel in je kajuit ofwel in de hangmat die
vooraan tussen de masten hangt onder de sterrenhemel. Hier is Europa en thuis
echt ver weg. Hier leef je echt enkel hier en nu. Ik kan me voorstellen dat het
voor sommige mensen veel te basic zou zijn maar voor ons is dit paradijs. Ik ga
het niet verder trachten te beschrijven maar een nieuw filmpje is klaar. Nu
enkel internet vinden dat sterk genoeg is om te kunnen uploaden. smiley

Voor onze gemoedsrust is het ontmoeten van
mensen zoals Alejandra en Lorenzo zeker niet gezond maar dat was echt het enige
nadeel. smiley Er was echt een klik vanaf dag 1. Dus na 5 dagen zo intensief te hebben
samengeleefd was het afscheid hard. Maar we hebben sowieso al afgesproken dat
we elkaar in Europa zeker zullen opzoeken.

We worden door een Kuna in een launcha (snelle
motorkano) opgehaald om na 80 minuten botsend op de golven en kletsnat aan het
vaste land te worden afgezet. Het is in de Kuna stad Carti, iets verder begint Darien.

De reisgids Lonely Planet wijdt 2 bladzijde
aan de provincie Darien wat veiligheid betreft. Het is de grensprovincie die
aan Colombia grenst. Door de uitgestrektheid, het onontgonnen karakter en de
jungle de uitgelezen verbergplaats voor mensen zoals het FARC. Maar we hebben
geen keuze. Op de stijger merk je dat er wel iets van aan is. J De 4X4 chauffeur die er ons gaat doorloodsen (3 uur) staat ons al op te
wachten. Tijdens de wandeling naar de auto (met de rugzak op de borst ipv de
rug) worden we omringt door gure types met om ter minste tanden in de mond en
wat er nog instaat is ook een kort bestaan beschoren. De rit door de jungle is geweldig, we rijden van
checkpoint naar checkpoint waarin de militairen tot achter de oren bewapend
zijn en achter zandzakjes zitten. Deze provincie gaan we inderdaad toch maar
overslaan. Om nog even een voorbeeld te geven. Van Alaska tot Vuurland loopt de
Inter Americano, welke 30.600 km lang is. In gans het trajet is er slechts 150 km onderbroken en dat is het
gedeelte door de Darien provincie.

Deze avond trachten we enkele foto’s en de link van het filmpje online te zetten.

Hasta La Vista!



San Blas en de Kuna

Panama Posted on Wed, May 13, 2015 20:54:11

Tijdens een week volledig afgesloten te hebben
gezeten van de buitenwereld hebben we wel een rugzak vol reisverhalen opgedaan.

Op dinsdag 5 mei zijn we om 4 uur ‘s morgens
aan onze tocht begonnen naar het land van de Kuna, de bewoners van de San Blas
eilanden. Best spannend gezien we vertrokken zijn zonder ginder iets te hebben
geregeld. Om 6 uur stijgen we op met een klein propellervliegtuigje met
slechts 9 mensen aan boord en de bak zit nokvol. We zitten eigenlijk gewoon mee
in de cockpit en hebben hetzelfde zicht als de piloot. Na slechts 30 minuten
over de jungle te vliegen duikt plots het San Blas archipel op. De zee heeft
een onbeperkt aantal kleuren omdat rond al de kleine eilandjes de koraalriffen
liggen. De zon is nog niet volledig op en het geeft een special effect. Eerst
de nevel boven de jungle en dan dit. Op sommige van de eilanden staan slechts
enkele palmbomen en de andere zijn tot de laatste m2 volgebouwd met de open hutjes met daken van
palmbladeren.

Er zijn drie verkozen verantwoordelijke
(stamhoofden) die de Kuna gaan vertegenwoordigen in het Panamese parlement.
Hier wordt geen inmenging getolereerd. Je moet Kuna zijn om hier te wonen of zelfs een vis te verkopen. Er zijn 4 eilanden waar infrastructuur is zoals een school. Op de meeste eilanden wonen slechts 1 of 2 gezinnen. Het is
opmerkelijk dat geen enkel eiland iemands eigendom is, alles is van de
gemeenschap. Elke 6 maanden dienen de Kuna ook onderling door te schuiven en op
een ander eiland te gaan wonen. Buiten de grootste eilanden is er total niets.
Geen stromend water noch elektriciteit. Meestal staan er twee schuin gevlochten schermen. Achter de ene slapen ze en de andere is de keuken. Het
enige bezit dat er wel is en dus ook de rijkdom van een familie bepaalt zijn
palmbomen. De kokosnoot is onderling ook het betaalmiddel. Een kokosnoot heeft de waarde van een Panamese Balboa of 1$. De bomen worden geërfd
van familie op familie. Hierdoor kan je dus zelfs geen kokosnoot meenemen want het
is stelen. Het lijkt belachelijk, maar door hun 365
eilanden, voeren ze voor een enorme waarde aan kokos uit naar Colombia, waar het verwerkt
wordt in de cosmetische sector. Juist door dit alles is hier dus NIETS! Geen
resorts, geen groepen toeristen, hier en daar enkelen die ofwel op een zeilboot
leven (na tax te betalen aan de Kuna) of gekken zoals wij die er aankomen en
proberen hun plan te trekken. Tenminste voor 1 nacht want
vanaf dan hebben we een afspraak om 4 dagen mee te varen met een zeilboot.

Plots zien we een eiland met een symetrische
vorm op, onze landingsbaan. Dit moet El Porvenir zijn. De landingsstrip is net
zolang als het eiland. We realiseren ons dat er buiten die strip, 2 stenen
gebouwen en enkele palmbomen, niets is. We scheren net over het water en zodra
we boven de baan zijn remmen we “stevig”. Slechts 2 Fransmannen en wij wringen
onszelf uit het toestel. De andere “Johnny Locals” vliegen verder door. Buiten
staat een lokaal kranig vrouwtje die we rond de 80 jaar schatten om de post aan
de piloot te geven. De Fransmannen gaan direct naar een
zeilboot. De dame spreekt ons aan en vraagt waar we gaan verblijven. We zeggen dat
we het nog niet weten. Ze stelt zich voor als iemand die voor Air Panama werkt maar
ook in 1 van de 2 gebouwen kamers verhuurt. Een stewardes hadden we er nu niet
echt in gezien maar voor ons was het een fee want voor 60$ hebben we een kamer,
inclusief 3 maaltijden en een trip met haar zoon zijn kano. Ze kan zelfs in het
eerste geval een terugvlucht van dit eilandje fixen. Betalen moeten we dan doen
bij het landen. Laat ons zeggen dat de kamer redelijk ver van het goedkoopste hotel in
de Benelux staat wat infrastructuur betreft maar wij zijn er echt gelukkig mee. Om 9 uur ‘s morgen zitten
we al aan het ontbijt met een zicht dat we enkel op een poster van Bora Bora hadden
gezien. De net gevangen vis is overheerlijk.

Hier wachten we zeer graag op onze boot van
morgen….



Panama stad en onze plannan

Panama Posted on Tue, May 05, 2015 01:21:04

Hallo,

Na een lange reisdag landen we afgelopen
woensdagavond in Panama stad. We nemen direct een taxi naar de coördinaten die
we Bob hadden gekregen. Eens je uit de luchthaven stapt wordt je overvallen
door een temperatuur van boven de 30°C en een vochtigheidsgraad van boven de
80%. Dit voelt direct veel tropischer aan.

Wanneer de taxi stopt voor een prachtig gebouw, op een indrukwekkende boulevard, dacht ik dat we het slachtoffer gingen zijn van
Bob zijn eerste grapje. Maar het was geen grap! Hij stond ons al op te wachten
en onze mond viel open toen we mee binnen gingen naar onze nieuwe stek. We
mogen hier zelfs niet enkel verblijven maar kunnen het appartement nadien ook
nog steeds gebruiken als onze uitvalbasis. Dat is
schitterend want dan kunnen we binnen Panama licht reizen. De kleren die we mee
sleuren voor het Andes gedeelte kunnen we dan even opzij laten liggen. Nadat we
onze rugzakken in onze kamer hebben gezet neemt hij ons mee naar de 44ste verdieping. Hier
is het dakterras, inclusief zwembad en Jacuzzi. We geraken steeds meer onder de
indruk. We aperitieven met gekoelde rode wijn aan de rand van het zwembad met
zicht op de Pacific en de skyline van Panama City. Hoe kan een nieuw avontuur
mooier beginnen? We kunnen Bob niet genoeg bedanken voor deze vorm van gastvrijheid!! (PS. hij doet jullie allemaal de groeten terug)

Onze eerste dagen in Panama stad benutten we
tenvolle met een perfecte combinatie van verkennen, plannen van trips binnen
Panama (we hebben eens stabiel internet) en sporten. Buiten het zwembad is er
in ons gebouw ook een fitness met airco en loopbanden. Het lopen is de laatste
weken overgeschoten dus tijd om wat bij te trainen. Terwijl we op de loopbaan
staan zien we de schepen voor anker liggen terwijl ze wachten om het kanaal in
te varen. We wandelen langs de fiets- en wandelzone naar Casco Viejo. Dit is
het oude koloniale stadsgedeelte van Panama. Zeer gezellig en mooi. Op de weg
er naartoe nemen we ook een kijkje in de lokale vismijnen. Echt
typisch en boeiend om te zien. Maar doordat het de vorige dag niet enkel bij
aperitieven is gebleven in combinatie met bepaalde taferelen en geuren bleef onze
aanwezigheid er toch eerder beperkt. smileyUiteraard kan je Panama
stad ook niet verlaten zonder een bezoek aan het kanaal. Dat deden we zondag en
het geluk zat ons mee. Tijdens ons bezoek passeerden er zowel een vrachtschip
als een enorm cruiseschip. De schepen worden door elektrische treintjes verder
getrokken. Een
klein weetje, die grote cruiseschepen betalen meer dan 400.000 $ voor een
passage. Het is blijkbaar de enige plaats ter wereld waar de kapiteins volledig hun bevoegdheid over het schip moeten afstaan. Als je de marge links en rechts in de sluis ziet begrijp je het wel.

Ook onze planning heeft vruchten af geworpen.
Op dinsdag 5/5 nemen we een propellervliegtuigje dat ons over het kanaal naar
de Caraïbische kant gaat brengen. Hier liggen de San Blas eilanden. Dit is een
archipel met 365 eilanden waarvan er slechts een 40-tal zijn bewoond door de Kuna’s.
Zij zijn de originele bewoners van Panama en hebben hun tijdens de invasive van
Spanje naar hier teruggetrokken. Hoe kan je een archipel beter bereizen
dan met een boot? Hier hoort wel een kanttekening gemaakt te worden. Het is een ecologische regio waarvan de Kuna’s de volledige autonomie hebben. Er mag niet
gevist worden met netten, geen motorboten en er mag zelfs niet gedoken worden.
Hierdoor worden de koraalriffen aanzien bij de mooiste van de wereld.

We hebben na lang surfen een Spanjaard
gevonden die al 10 jaar aan het zeilen is die ons wil meenemen voor een 4
daagse zeiltocht op de San Blas eilanden. We kunnen aan boord slapen of op de
onbewoonde eilanden. Onze muskietennetten liggen klaar. De eerste malaria
pillen zijn genomen en 2 kleine rugzakjes (onze dagrugzakjes) staan klaar voor
onze volgende week. Het zal zeker basic worden maar dankzij Bob hebben kunnen
we nadien terugkeren naar de luxe. Wanneer we terugkomen, is nog niet geweten.
We keren over het land terug en dat zal afhangen van hoeveel geluk of §§&è&è& dat we
ter plaatse gaan hebben.

Dus als jullie de komende week niets vernemen
is dit perfect normaal smiley

Groetjes tot binnenkort!