Blog Image

"Life begins at the end of your comfort zone"

Prachtige natuur

Australië (mainland) Posted on Thu, January 28, 2016 10:24:52


In captain Cook zijn sporen

Australië (mainland) Posted on Thu, January 28, 2016 10:06:54

Na een week moeten we spijtig genoeg onze
vrienden en Cairns achterlaten. Dat gebeurde op een manier dat er een lichte
verhoogde druk achteraan op de oogleden optrad tijdens de morgen van vertrek. Maar
veel tijd om te klagen was er niet want er diende een deftige afstand afgelegd
te worden om de dag nadien te duiken op het wrak van de SS Yongala. Een van de
mooiste duiken van Australië. De Yongala is gezonken op 22/3/1911 en met man en
muis vergaan. Het 110m lange schip is nog volledig intact en werd pas 50 jaar
nadien terug gevonden. Het ligt op 30m diepte en in het niets. Dus al het
aanwezige zeeleven zoekt beschutting in en om het wrak. Het waren 2
ongelooflijke duiken. Haaien, zeeslangen, massa uit de kluiten gegroeide
groupers en noem maar op. Te veel voor woorden. Het leverde prachtige beelden
op en die komen later wel door.

Nadien zijn we direct doorgereden naar Airlie
Beach. De uitvalbasis voor de Whitsundays. Ongeveer al een 1000 km ten Zuiden
van Cairns. Normaal komen we nu hier stilaan in de cyclonen periode. Maar het
weer is nog steeds prachtig en de voorspellingen waren veel belovend. Maar dat
heeft wel tot gevolg dat het laagseizoen is voor de verhuur van zeilboten. Dus
we dachten waarom zouden we eens niet gaan luisteren en wie weet?? En inderdaad,
er waren speciale promoties. Dus op zaterdagnamiddag hebben we beslist dat we
op zondagmorgen om 8u voor 5 nachten met een zeilboot zouden vertrekken om de
idyllische eilanden van de Whitsundays te gaan verkennen. We hadden de zeilboot
gecharterd zonder kapitein, dus wij onder ons 2. Buiten de zeilcursus van 10
dagen die we in Thailand hebben gedaan hebben we geen ervaring. Maar je moet
het eens leren he. Na de beslissing hadden we niet te veel tijd om te piekeren want we
moesten ons bagage hiervoor klaarmaken, proviand voor 6 dagen kopen en nog eens
even in onze nota’s van de cursus lezen. Gelukkig hadden we wel de beste
verzekering genomen. Maar dn komt de nacht eraan. Beiden hebben we heel
onrustig geslapen en begonnen we wel te beseffen dat het best spannend was.

Dus op zondag bieden kapitein Ankie & Stef
zich aan in de marina. Eerst een briefing van 3 uur, een beetje normaal eer ze
iemand een zeilboot van 32 voet meegeven. Maar hoe langer de briefing duurde
hoe meer we besefte dat we best nog wel veel wisten. Dus om 11u sputteren we op
motor de baai uit naar ons volgende avontuur. Ik moet toegeven ik was echt een
beetje nerveus deze keer. Juist nu begon de hemel te betrekken en aan de
horizon zag je al duidelijk de plaatsen waar het aan het regenen was. De eerste 2
dagen hadden we 20 knopen wind. Wat best veel is (heel veel voor onze
ervaring). De bestemming de eerste dag was een soort fjord op een van de
eilanden. Wanneer de eerste dagen de zeilen ophaalden, ging onze boot direct in
de wind liggen. Waar we de cursus gevolgd hebben (Thailand) was veel minder
wind en dus was de boot daar veel beter controleerbaar. Laat ons zeggen dat de
eerste 2 dagen op de rand van plezant waren. Na
enkele keren zo schuin te hebben gehangen, dat we onze zwemvesten aanhadden en
de ganse inhoud van de kasten in de kajuit lagen hadden we door dat we toch
beter een gedeelte van het zeil niet opende waardoor er minder oppervlak is.
Dit noemt in het zeilen reefen. Eens we dat beseften is het leuk beginnen
worden. Ook bij de eerste ankerplaats is
het koud zweet ons uitgebroken. Onder de kiel zit een diepte meter die aangeeft
hoeveel water je nog onder de boot hebt. Dit getal werd daar in de fjord de
eerste dag echt wel klein. Maar de boot is nog tijdig in achteruit beginnen
varen en uiteindelijk is alles goed gekomen. De laatste 4 dagen hadden we het
veel beter onder de knie en was het puur genieten. En wat een omgeving!!! We
laden zo dadelijk nog wat foto’s op maar op die manier kom je echt wel op
plaatsen waar je uzelf terug een ontdekkingsreiziger waant.

Deze zeiltrip is zeker een van de hoogte
punten van ons gans jaar geweest. Wat de stress effecten gaan zijn op mijn
gezondheid zullen we waarschijnlijk pas later te weten komen. Aan alle
mooie liedjes komt een einde en uiteindelijk zijn we na 6 dagen trots met ons
bootje de haven binnengevaren. Hoog tijd voor een echte douche. Want met 2
mensen, 6 dagen toekomen met 200l zoetwater is niet overdreven, dan zijn er
niet echt lange douches inbegrepen.

Nu is het weeral tijd om verder door te
trekken en een gedane belofte te gaan nakomen. We hadden in Panama (staat in de
blog trouwens) 2 mensen van Brisbane tegengekomen 9 maanden geleden. Zij waren
ook voor een jaar aan het reizen maar toen al 5 maanden bezig. Zij hadden ons
met de wagen afgezet om een lange wandeling te gaan maken. Wij hadden hun toen
beloofd dat als we in Australie, Brisbane zouden passeren dat we hun hiervoor
een pint zouden betalen. Intussen hebben we terug contact gehad en verwachten
ze ons overmorgen om bij hun voor enkele dagen te verblijven. Binnen 2 dagen
(26/1) is het Australia Day en die gaan we dus in Brisbane vieren.

Het einde is nu echt in zicht aan het komen,
zowel als we op de kalender kijken, als we op de bank kijken. Dus we
gaan nog even genieten alvorens we binnen de periode van een normale vakantie
terug richting de winter gaan komen.

Groetjes,
Ankie en Stef



Zo ziet het er digitaal uit

Australië (mainland) Posted on Thu, January 28, 2016 08:07:58


Terug in de tropen!

Australië (mainland) Posted on Thu, January 28, 2016 07:54:19

Na onze 3 toch wel intensieve weken in Tasmanië was het tijd om aan een van de laatste etappes te beginnen van het vaste land. De planning is om bovenaan in het Noord Oosten te starten, in Cairns en zo via de Oostkust naar Melbourne te rijden.

De eerste uitvalsbasis is bij Susan en Struan thuis. Vrienden die ik 2 jaar geleden voor de laatste maal gezien heb tijdens een U-Turn tocht in Nicaragua. Struan was tijdens de tocht de para-medic. Susan heeft in Cairns een caravan parc waar we zo lang als we wilden mochten blijven. Dus in de luchthaven pikken we onze Hyundai 4X4 op voor de volgende 5 weken. Het is de bedoeling er hier mee te vertrekken en hem op 14/2 in Melbourne (ongeveer een 5500km) te droppen. En liefst in dezelfde staat en een massa avonturen rijker. Na een 15 minuten rijden komen we aan het park toe. Wanneer we ons aan de receptie aanmelden wacht ons een enorme verrassing. We wisten dat Susan in het buitenland zit en Struan was werken. Maar ipv onze tent te moeten opzetten blijken ze voor ons een prachtige villa gereserveerd te hebben. De caravan parc’s zijn er zeker niet zoals in Europa. Hier heb je vakantiehuisjes dat thuis villa’s zijn. Wij hebben een prachtig huis, met een enorm terras met zicht op een jungle rivier, een geweldige living en keuken. De airco maakt het binnen dragelijk want in Cairns is het echt tropisch. We voelen er ons onmiddellijk thuis. Wanneer Struan thuiskomt is het een hartelijk weerzien. Na 2 jaar. Hij heeft al de wildste plannen voor ons en het wordt snel duidelijk dat de eerste week in de tropen zal zijn. J

De volgende morgen trekken we in de voormiddag al met een zeekano naar een onbewoond eiland voor de kust. Het lijkt wel een opname van het programma Robinson Island. De zee is hier super uitdagend van kleur en temperatuur. Maar deze periode van het jaar is het een no go zone. Ook de witte haai, krokodillen en de box jellyfish vinden het uitnodigend. Van die eerste 2 is het vrij duidelijk wat ze doen en die laatste is een kwalsoort die als je ze raakt zo giftig zijn dat je niet meer uit het water geraakt. Dus zwemmen is voor later. In Cairns hebben ze op het strand gratis zwembaden. We hebben er een geweldige tijd.

Verder neemt Struan ons ook mee in een wild water rivier van een niveau om u tegen te zeggen. Maar dit is zijn sport en specialiteit. Hij is de stuurman en gelukkig maar. Tijdens de tocht steekt een grote raft vast in de stroom welke de raft plooit alsof het stukje rubber is. Hij stuurt ons er feilloos langs door. Het respect was af te lezen van de rafting guides die twijfelend toekeken. Die gasten konden waarschijnlijk ook wel iets aflezen bij Ankie en mij. Hier konden we de eerste km in de rustige stukken wel zwemmen maar weeral niet het lager gelegen stukje want daar zitten dan weer de croc’s en geloof ons die zitten er!!! En ook de lokale bevolking repecteerd de krokodillen (lees: vreest de krokodillen)

De regio rond Cairns is een soort Bobejaanland voor avontuurlijke mensen. Zo gaan we ook samen nog in de creek van de camping goud zoeken en geloof het of niet na een ganse dag hadden we best wat goudspikkels verzameld. We doen ook 2 duiken op het Great Barrier reef waar we veruit de beste zichtbaarheid hebben van alle duiken die ik ooit heb gedaan. Onze laatste dag gaan we samen met Struan en Susan een loopje doen om 6u ’s morgens om de hitte voor te zijn. Susan heeft al enkele keren de Iron Man van Hawai gedaan en die van Cairns wint ze elk jaar. Dus we hoeven daar niet meer over te zeggen maar laat zeggen dat we even een lesje hebben gekregen in nederigheid. En dat is beleefd uitgedrukt J

Nog een laatste mooie anekdote. Enkele dagen na we vertrokken zijn kregen we onderstaande foto van Struan. Deze was blijkbaar aangetroffen in de kamer waar wij de afgelopen week geslapen hebben. J