Blog Image

"Life begins at the end of your comfort zone"

De echt gruwel kan je op foto niet vastleggen.

Cambodja Posted on Wed, October 07, 2015 13:06:36

Foto 1: Foto van de hoop, toeristen laten aan de massagraven armbandjes na als teken van hoop. (killing fields)
Foto 2: Enkele van de 9000 schedels die ter nagedachtenis bewaard worden. (killing fields)
Overige foto’s: Beelden van S-21, de laatste stop voor de killing fields, hier legden ze allen hun verklaringen af na zware folteringen.



De Killing Fields en de beruchte S-21 gevangenis.

Cambodja Posted on Wed, October 07, 2015 12:52:46

Hallo,

Deze post volgt vrij snel de voorgaande op.
Niet om jullie te vervelen, want daar schrijven we helemaal niet voor. Maar wel
om te voorkomen dat de gevoelens die we
na zo een emotionele dag hebben, verloren zouden gaan. We vinden het super fijn
dat jullie dit volgen en kunnen niet genoeg reacties krijgen, maar we willen
vooral als we terug zijn dat we ons terug kunnen inleven in het moment. Vandaag
hebben we zonder twijfel, een van de meest emotionele dagen van onze reis
gehad. Een deel hiervan is wat we gezien en geleerd hebben, maar een even groot
deel is zeker hoe het ons heeft getroffen.

Vandaag hebben we het duistere verleden
bezocht van Cambodja. Een prachtig land met een altijd lachende bevolking maar
achter die glimlach schuilt, voor iedereen die voor 1975 geboren is, een echt
horrorverhaal. Het Pol Pot regime, de Rode Khmer, de S-21 gevangenis met de daaropvolgende
Killing fields.

Probeer je gewoon voor te stellen, dat in dit
land minder dan 40 jaar geleden, 1 op 4 van zijn eigen bevolking werd
uitgeroeid. Op 17 april 1975 nam Pol Pot
het regime over en 48 uur later, waren alle hospitalen, alle openbare
instellingen en alle politie kantoren in het ganse land gesloten en onbemand. 1
dag later, dus binnen de 3 dagen, waren alle steden ontruimd. Pot wilde terug
naar jaarteling 0 en de landarbeiders waren diegene die telden en de
stadsmensen en intellectuele waren onbetrouwbaar en moesten verdwijnen. Dus
iedereen die ook maar iets of wat dreiging tegen het nieuwe regime konden
vormen moesten verdwijnen. En dat deden ze ook!! In de 3 daaropvolgende jaren
zijn 3.5 miljoen mensen vermoord door de Rode Khmer! Eerst werd iedereen naar
de gevangenissen gebracht, waarvan S-21 de belangrijkste was. Daar werden ze na
folteringen en de daaropvolgende bekentenis naar de killing fields gebracht om
het af te werken. Van deze killing fields waren er meer dan 300 in het land.
Slecht 1 hiervan hebben we vandaag bezocht. De impact was zo groot dat we na
het bezoek hiervan alle onze volgende plannen hebben geskipt en nu gewoon
doelloos aan het zwembad zitten te schrijven…

Vanmorgen zijn we eerst met onze Tuk Tuk, 15km
ten Zuiden van de hoofdstad Phnom Penh, gereden naar “The Choeung EK Genocidal
Center”. Dit is een heel steriele naam
voor de zaken die daar gebeurd zijn. Op deze plaats zijn min of meer 9000
mensen vermoord. Denk eraan dit was er slechts één uit de 300! Je moet weten
voor het regime waren kogels te duur. Dus de mensen werden, geblinddoekt en
vastgebonden op de rug, van S-21 naar hier gereden. Dit gebeurde steeds ’s
nachts en onder een list dat ze naar een landbouwkamp werden gebracht. Zodra de
vrachtwagen stopte begonnen de executies. Het gros rechtstreeks maar op het
einde waren er zoveel mensen dat ze moesten wachten in schuren. Om de
doodskreten van de mensen te overstemmen, werden er constant partijliederen
door luidsprekers gespeeld. De meeste werden vermoord door bijlen, machetes,
bamboe stokken, bajonetten of hun keel werd doorgesneden met de schors van een
palmboom. Op die laatste manier konden ze ook geen geluid maken voor de mensen
die in de schuren nog zaten te wachten. Dit waren dus hun eigen mensen, ze
spraken dezelfde taal. Alleen wist Pot perfect welke soort van de bevolking hij
kon gebruiken om die taken uit te voeren. De landarbeiders, die trouwens ook
hun oogsten moesten verdriedubbelen, of mensen zonder enige opleiding….

De plaats die wij hebben bezocht is nu een
mooi groene oase waar veel kleurrijke vlinders vliegen en enkel vogeltjes
fluiten. Maar het landschap is alles behalve effen. Om de zoveel meter zie je
een overgroeide put waartussen de paadjes lopen. Elke put was een massagraf.
Sommige met 450 lichamen, andere met 200 lichamen in Rode Khmer uniformen maar
geen hoofden en andere met allemaal naakte vrouwen en kinderen. De gruwelijkste
dingen eerst. De soldaten van de Rode Khmer die wilden stoppen of het niet meer
aankonden werden eveneens vermoord. Maar dan hadden ze een Cambodjaans lichaam
en een Vietnamees (de vijand) hoofd, vandaar dat deze werden gescheiden. Overal
waar je loopt steken stukken stof uit de grond. Dit waren inderdaad
kledingstukken, blinddoeken of touwen van de slachtoffers. Om de zoveel meter
staan er bordjes om te vragen om niet over de beenderen te lopen, die elk nieuw
regenseizoen weer boven komen.

We hebben hier bijna 3 uur rondgelopen en
minder dan 5 zinnen met elkaar gesproken. Maar dan moesten (wilden) we nog naar
S-21. Tijdens de rit beseften we ook beiden dat dit traject voor heel veel
mensen hun laatste rit is geweest. We rijden terug de stad binnen en het gebouw
straalt de gruwel al uit. (Zie foto’s) Als je het op één manier wil samenvatten
is het gewoon dat “we” het echt niet willen leren en “we” zullen het ook
blijven herhalen. 30 jaar na de nazi’s hebben zich hier volledig dezelfde
scenario’s afgespeeld. Alleen dan ook nog eens door hun eigen mensen, die
dezelfde taal spreken…

In het museum van de gevangenis zie je beide
kanten, er zijn 20.000 mensen naartoe gestuurd en slechts 7 volwassenen en 4
kinderen hebben het overleefd. Een van deze 7 geeft hier nog dagelijks een
voorstelling. Al de rest van zijn familie, ouders en 4 broers en zussen, hadden
zijn geluk niet. Maar je ziet en hoort ook verklaringen van de mensen die toen
de verhoren deden en de folteringen. Het kan niet anders dat dit soort zaken
een onuitwisbaar spoor trekken door de bevolking.

Toch zouden we nog willen eindigen met het
resultaat, 35 jaar later! Gisteren bracht onze tuk tuk chauffeur ons naar ons
hotel voor 4$ en hij vroeg 16$ om de dag nadien een ganse dag met ons de toer
te doen. De mensen zijn hier echt arm, als je ziet hoe ze leven en weet van
waar ze komen. Toen ik gisteren aan het hotel wilde betalen kon hij niet
teruggeven op 20$. Dus ik zei, “wel hou het dan en dan hebben we morgen ook al
betaald!” In Zuid- Amerika is dit ondenkbaar en geef toe, thuis zou je ook al
serieus twijfelen. Wel, hier stond deze morgen de man stipt op tijd te wachten.
Welkom in Cambodja, in het land van de eeuwige glimlach, en ja de man is ouder
dan 45 jaar….



De laatste van dit deel. :)

Cambodja Posted on Sun, October 04, 2015 12:02:49

Foto 1: Een standaard straat in Siem Reap
Foto 2&3: De natuur neemt alles terug
Foto 4: De Angkor cultuur is voor iedereen 🙂
Foto 5: Zonsopgang bij Angkor Wat
Foto 6: Spelend kindje aan het mijnenmuseum
Foto 7: Waarschuwingsborden langs de weg voor mijnenvelden



Lara Croft & Indiana Jones werden hier opgenomen!

Cambodja Posted on Sun, October 04, 2015 11:31:44

Deel II:

Als we ‘s morgen opstaan besef ik dat het
vandaag al 1 oktober is en krijg een klein rillingske. J
Vandaag zijn we half. We zijn al 6 maanden weg. We krijgen een geweldig ontbijt
zowel van eten als van presentatie en om kwart na 8 zijn we al op weg naar het
Angkor museum. We hebben enkel een chauffeur genomen en geen gids. Dus dan is
een bezoek aan het museum wel aan te raden. Het was echt knap opgevat en
ultramodern. Je moet weten Cambodja komt
van heel ver, 20 jaar geleden werden de intellectuele nog vermoord. Maar
sowieso is er nog een lange weg te gaan. Maar de periode waarin de Angkor
koningen regeerden en de tempels werden gebouwd speelt zich af tussen de 9de en
de 14de eeuw, dit blijkt uit de rondleiding en daar zijn wij voor gekomen. Na een
tweetal uren zijn we op weg naar onze eerste tempel midden in de jungle.

Iedereen spreekt steeds over Angkor Wat. Dit
is één van de best bewaarde maar deze is ook bijna altijd bewoond gebleven door
enkele monikken tot de Franse het in 1860 terug ontdekten. Eigenlijk maken ze
allemaal deel uit van Angkor Thom wat great city betekende. Tussen de 9de en de
15de eeuw was het de hoofdstad van Cambodja en grote stukken van Thailand, Laos
en Vietnam. Dan is er een oorlog gekomen en werden de steden verlaten en
verhuisden men naar de huidige hoofdstad Phnom Penh. Hierdoor werden de tempels
verlaten en heeft de natuur ze terug opgeslorpt in de jungle. Vanaf begin 1900
zijn er terug tempels ontdekt en opgegraven en tot op de dag van vandaag worden
er nieuwe bolwerken ontdekt. De oudste die we bezocht hebben was van 920 en is
pas rond 2000 ontdekt.

Wij zien onszelf verre van echte cultuurfreaks
maar hier stonden we beiden met de mond open. Je loopt door gangen die 1000
jaar geleden gebouwd zijn, zonder enig bindmiddel en de wortels van de bomen
groeien gewoon als slangen door de ramen. Dit is echt indrukwekkend. Het zijn
nog steeds paleizen, en de uitgestoken details zijn prachtig bewaard gebleven.
Ook al is het intussen wel een toeristische trekpleister geworden en eveneens
UNESCO werelderfgoed, het is zo uitgestrekt en enorm dat je er rustig kan
ronddwalen en prachtige foto’s kan nemen. Het is ongelooflijk te weten dat de
Koning die in de 12de eeuw in Angkor Thom leefde, 121 rusthuizen liet bouwen
voor mensen die te afgelegen woonden, ouderen en reizigers. Hij liet 102
identieke ziekenhuizen bouwen over het ganse land met dokters, verpleging en
medicijnen. Zij hadden toen al een sociaal system! Waarschijnlijk zijn zij ook
de volgende 1000 jaar door de kracht van de verandering gegaan…. J

Na een vermoeide dag vragen we Jacky om te
stoppen. De tempels bleven komen. Maar het is te heet… Het zwembad roept, maar
morgen komt hij ons ophalen om 5u om de zonsopgang aan Angkor Wat te zien. Als
we de dag nadien in het donker naar de tuk tuk lopen zien we zijn witte tanden
al glinsteren. Hij heeft er weer zin in en tuffend rijden we naar de tempel.
Onderweg passeren we regelmatig borden waar opstaat dat je niet in de jungle
mag omdat er nog steeds mijnen liggen. Minefields!! Met de nodige symbolen die
niets aan de verbeelding overlaten. Stipt op tijd zitten we ons ontbijt te
nuttigen op een steen terwijl het silhouette van Angkor Wat en zijn torens
steeds duidelijker wordt tegen de gekleurde achtergrond. Het was prachtig, we
maken ook van de koelte gebruik om de tempel te bezoeken. Nadien rijdt hij met
ons naar, de voor ons mooiste tempel, de Lady tempel van begin 900. Ook de rit
er naartoe is geweldig, door de rijstvelden en de typische dorpjes. We zijn
onder de indruk hoeveel velden niet kunnen betreden worden door mijnen.

Op de weg terug rijdt hij op mijn vraag langs
het mijnenmuseum van Cambodja. Dit bezoek zal me nog lang bij blijven. Buiten
de anti-persoonsmijnen moet je ook nog eens de tonnen en tonnen bommen rekenen
die de Amerikanen tijdens de Vietnam oorlog op Cambodja hebben gegooid. Volgens
onze chauffeur is het hier al heel goed,qua ontmijnen. Hij zegt dat het NW aan
de grens met Thailand en Laos nog veel erger is. Het zal jullie dan ook niet
verbazen dat 1 op 300 in Cambodja een mijnenslachtoffer is. Je ziet er ook
constant mensen met amputaties, blind, etc… Het museum is ook een opvangcentrum
voor kinderen die slachtoffer geworden zijn van mijnen. Intussen zijn ze zeer
fier dat de aantallen enorm dalen. In 2015 (20 jaar na het regime van de Rode
Khmer) waren er “maar” 157 slachtoffers van mijnen meer. L

De gast die het museum heeft opgericht is zo
oud als ik. Toen hij 5 jaar was zijn, zijn ouders vermoord door het Pol Pot
regime en is hij in een opvangkamp terecht gekomen. Daar heeft hij op zijn 10
jaar een AK47 gekregen en leerde hij reeeds mijnen leggen. Hij heeft tot zijn
17de als kindsoldaat voor de Rode Khmer gevochten. Nadien is hij kunnen
ontsnappen en is met het Vietnamese leger tegen de Rode Khmer komen vechten. De
laatste 20 jaar heeft hij zijn ervaring gebruikt om te ontmijnen. Eerst alleen
en nadien voor de VN. Hij is een nationale held geworden. Alle opbrengsten van
zijn museum en werk gaan naar de slachtoffers….

Nadien was het opmerkelijk stiller in de tuk
tuk. Ok, ook omdat we niet meer gewoon zijn om op te staan om half 5. J We zijn naar ons hotel gekomen om ook van dit pareltje een beetje te
genieten en alles weer bij te werken en onze volgende plannen te maken. Een
korte samenvatting:

We reizen van hier naar de hoofdstad Phnom
Penh om de killing fields en de beruchte gevangenis S-21 te bezoeken. Nadien
gaan we door naar Sihanoukville in het Zuiden om de tropische eilanden te doen
en indien we kunnen met een lokale vissersboot mee uit te varen. Vanaf ten
vroegste de 12st kunnen we terug naar Thailand, indien we vroeger gaan zou ons
visum vervallen alvorens we vertrekken naar Oceanië.

Tot snel…



Onze aankomst in het volgende land!

Cambodja Posted on Sun, October 04, 2015 10:03:18

Gegroet!

Op 30 september zijn we vanuit Kuala Lumpur
hier in Siem Reap (Cambodja) geland. Met als hoofddoel, een bezoek aan de
tempels van Angkor Wat. In deze tempels zijn veel fragmenten van Indiana Jones
en Lara Croft Tomb Raider gefilmd. Door dit zijn we ook terug op ons origineel
plan. Toen hadden we helemaal geen idee dat we in Chili, Argentinië, New York,
Maleisië of Borneo zouden terecht komen. Angkor Wat stond wel op ons
verlanglijstje, moest het mogelijk zijn.

Wanneer we uit de vlieger stappen en richting
de douane lopen worden we bijna letterlijk onderuit gestampt door de tropische
hitte en vochtigheid. Maar nog belangrijker, de smog van Maleisië en Borneo, is
weg! De zon schroeit op ons hoofd. Dit is ons ding. J
Wanneer we de koele immigratiehal binnenkomen merk je onmiddellijk dat dit land
lang door een communistisch regime en door een dictator werd bestuurd. Wanneer
je de uniformen van de politie en douane ziet waan je je direct in een Vietnam-oorlofsfilm.
Ondanks dat we later merken dat de Cambodjaanse bevolking super vriendelijk en
gastvrij is, is daar hier totaal niets van te merken. Ze kijken allemaal met
een stalen gezicht en dwars door je uit. Bij het invullen van het
aanvraagformulier voor een visum is een foto vereist. We hebben er wel bij maar
die zitten in onze rugzak aan de andere kant van de douane. Dus zonder visum is
er geen mogelijkheid om aan die foto’s te kunnen. Dan merk je plots ook het
positieve van de voorgaande dictatuur, de corruptie! J
Voor 2 $ extra is er plots geen foto nodig. Dus na een wachtrij van meer dan
een uur en 32 $ later zijn we de trotse bezitters van een toeristen-visum voor
Cambodja en we zijn er 30 dagen welkom.

Eens je dan uit de schijfdeuren de aankomsthal
binnenkomt, kom je in een andere wereld terecht. Alleen maar lachende gezichten
welke nog eens extra opvallen door de donkere huidskleur van de Khmer (inwoners
van Cambodja). Thailand en Cambodja worden de landen van de eeuwige glimlach
genoemd en dat is de nagel op de kop. Tussen het welkomscomite staat er ook
eentje met onze naam op een bord. Hij leidt ons naar zijn tuk tuk en voor we
het beseffen tuffen we door de straten van Siem Reap. De ganse rit is door het
chaotische maar gastvrije Azië. De gevlochten rijsthoeden, veel te grote
fietsen, 1000de brommers en God en klein Lee-ke die naast de straat dingen aan
de man proberen te brengen.

Wanneer onze chauffeur (wij noemen hem “den
Jacky” omdat het zo een kleine vinnige is), na 15 minuten aan ons hotel stopt
valt onze mond open. Het is ongelooflijk knap en strak met een prachtige patio
met een infinity-pool. Maar toen we onze kamerdeur opende ben ik toch voor de
zekerheid beneden de prijs eens opnieuw gaan vragen. We hadden het via
Bookings.com geboekt maar dit konden we geen van beiden geloven. Beneden werd
ik met gegiechel onthaald en het bleek te kloppen. Het was 30$ inclusief
ontbijt! Voor een goede beoordeling op Tripadvisor wilden ze ook nog eens
volledig onze was gratis doen. J Dit hotel steekt kop en nek boven elk ander verblijf tot op heden uit.
(zie foto’s). Toen ik op de weg naar boven even terugdacht aan die gore,
donkere, kamer in Manhatten en de prijs daarvoor was ik net op tijd binnen om
mijn polsen nat te maken. J

We hebben al met de Jacky afgesproken dat hij
ons morgenvroeg om half 9 komt ophalen om onze eerste ganse dag de tempels van
het Angkor tijdperk te gaan verkennen. Hij raadt ons aan eerst het museum te
doen om nadien een achtergrond te hebben wat we gaan zien. We huren hem voor 2 volledige
dagen. Hij gaat ons overal naartoe rijden tot heel ver in de jungle. Zijn loon
is 15$ per dag voor ons 2. Daar konden we in Latijns Amerika alleen maar van
dromen. Angkor Wat here we come…

Wordt vervolgd!



Hier kan je blijven fotograferen!

Cambodja Posted on Sat, October 03, 2015 17:21:05

Foto 1: Een en al zen 🙂
Foto 2- 8: Foto’s in tempels van de Angkor periode. (Tussen de 9de – en de 14de eeuw)
Foto 9: Bezoek aan het landmijnen museum. 1 op 300 personen in Cambodja is een mijnen slachtoffer!
Foto 10: De geweldige natuur van Cambodja.