Na een week moeten we spijtig genoeg onze
vrienden en Cairns achterlaten. Dat gebeurde op een manier dat er een lichte
verhoogde druk achteraan op de oogleden optrad tijdens de morgen van vertrek. Maar
veel tijd om te klagen was er niet want er diende een deftige afstand afgelegd
te worden om de dag nadien te duiken op het wrak van de SS Yongala. Een van de
mooiste duiken van Australië. De Yongala is gezonken op 22/3/1911 en met man en
muis vergaan. Het 110m lange schip is nog volledig intact en werd pas 50 jaar
nadien terug gevonden. Het ligt op 30m diepte en in het niets. Dus al het
aanwezige zeeleven zoekt beschutting in en om het wrak. Het waren 2
ongelooflijke duiken. Haaien, zeeslangen, massa uit de kluiten gegroeide
groupers en noem maar op. Te veel voor woorden. Het leverde prachtige beelden
op en die komen later wel door.

Nadien zijn we direct doorgereden naar Airlie
Beach. De uitvalbasis voor de Whitsundays. Ongeveer al een 1000 km ten Zuiden
van Cairns. Normaal komen we nu hier stilaan in de cyclonen periode. Maar het
weer is nog steeds prachtig en de voorspellingen waren veel belovend. Maar dat
heeft wel tot gevolg dat het laagseizoen is voor de verhuur van zeilboten. Dus
we dachten waarom zouden we eens niet gaan luisteren en wie weet?? En inderdaad,
er waren speciale promoties. Dus op zaterdagnamiddag hebben we beslist dat we
op zondagmorgen om 8u voor 5 nachten met een zeilboot zouden vertrekken om de
idyllische eilanden van de Whitsundays te gaan verkennen. We hadden de zeilboot
gecharterd zonder kapitein, dus wij onder ons 2. Buiten de zeilcursus van 10
dagen die we in Thailand hebben gedaan hebben we geen ervaring. Maar je moet
het eens leren he. Na de beslissing hadden we niet te veel tijd om te piekeren want we
moesten ons bagage hiervoor klaarmaken, proviand voor 6 dagen kopen en nog eens
even in onze nota’s van de cursus lezen. Gelukkig hadden we wel de beste
verzekering genomen. Maar dn komt de nacht eraan. Beiden hebben we heel
onrustig geslapen en begonnen we wel te beseffen dat het best spannend was.

Dus op zondag bieden kapitein Ankie & Stef
zich aan in de marina. Eerst een briefing van 3 uur, een beetje normaal eer ze
iemand een zeilboot van 32 voet meegeven. Maar hoe langer de briefing duurde
hoe meer we besefte dat we best nog wel veel wisten. Dus om 11u sputteren we op
motor de baai uit naar ons volgende avontuur. Ik moet toegeven ik was echt een
beetje nerveus deze keer. Juist nu begon de hemel te betrekken en aan de
horizon zag je al duidelijk de plaatsen waar het aan het regenen was. De eerste 2
dagen hadden we 20 knopen wind. Wat best veel is (heel veel voor onze
ervaring). De bestemming de eerste dag was een soort fjord op een van de
eilanden. Wanneer de eerste dagen de zeilen ophaalden, ging onze boot direct in
de wind liggen. Waar we de cursus gevolgd hebben (Thailand) was veel minder
wind en dus was de boot daar veel beter controleerbaar. Laat ons zeggen dat de
eerste 2 dagen op de rand van plezant waren. Na
enkele keren zo schuin te hebben gehangen, dat we onze zwemvesten aanhadden en
de ganse inhoud van de kasten in de kajuit lagen hadden we door dat we toch
beter een gedeelte van het zeil niet opende waardoor er minder oppervlak is.
Dit noemt in het zeilen reefen. Eens we dat beseften is het leuk beginnen
worden. Ook bij de eerste ankerplaats is
het koud zweet ons uitgebroken. Onder de kiel zit een diepte meter die aangeeft
hoeveel water je nog onder de boot hebt. Dit getal werd daar in de fjord de
eerste dag echt wel klein. Maar de boot is nog tijdig in achteruit beginnen
varen en uiteindelijk is alles goed gekomen. De laatste 4 dagen hadden we het
veel beter onder de knie en was het puur genieten. En wat een omgeving!!! We
laden zo dadelijk nog wat foto’s op maar op die manier kom je echt wel op
plaatsen waar je uzelf terug een ontdekkingsreiziger waant.

Deze zeiltrip is zeker een van de hoogte
punten van ons gans jaar geweest. Wat de stress effecten gaan zijn op mijn
gezondheid zullen we waarschijnlijk pas later te weten komen. Aan alle
mooie liedjes komt een einde en uiteindelijk zijn we na 6 dagen trots met ons
bootje de haven binnengevaren. Hoog tijd voor een echte douche. Want met 2
mensen, 6 dagen toekomen met 200l zoetwater is niet overdreven, dan zijn er
niet echt lange douches inbegrepen.

Nu is het weeral tijd om verder door te
trekken en een gedane belofte te gaan nakomen. We hadden in Panama (staat in de
blog trouwens) 2 mensen van Brisbane tegengekomen 9 maanden geleden. Zij waren
ook voor een jaar aan het reizen maar toen al 5 maanden bezig. Zij hadden ons
met de wagen afgezet om een lange wandeling te gaan maken. Wij hadden hun toen
beloofd dat als we in Australie, Brisbane zouden passeren dat we hun hiervoor
een pint zouden betalen. Intussen hebben we terug contact gehad en verwachten
ze ons overmorgen om bij hun voor enkele dagen te verblijven. Binnen 2 dagen
(26/1) is het Australia Day en die gaan we dus in Brisbane vieren.

Het einde is nu echt in zicht aan het komen,
zowel als we op de kalender kijken, als we op de bank kijken. Dus we
gaan nog even genieten alvorens we binnen de periode van een normale vakantie
terug richting de winter gaan komen.

Groetjes,
Ankie en Stef