Hoi allemaal,

Intussen zijn we bijna 2 weken op pad. Het is nog steeds de periode van een normale vakantie, toch merken we dat we stilaan beginnen los te komen van alles. Zo moeten we elkaar al regelmatig vragen welke dag het is. Dat vinden wij alle twee al een goed teken. 🙂

Op het einde van het vorige berichtje was Ankie begonnen aan haar advanced cursus (duiken) en ze heeft dat ook met glans afgewerkt. Buiten het nieuwe brevet heeft het haar ook verschillende prachtige duiken opgeleverd. Zo heeft ze al gedoken met een knappe schildpad, een blacktip haai en grote scholen tropische vissen. Verder hebben we ook samen een enorme stromingsduik gedaan. Het leek alsof we in een wasmachine gesprongen waren. We hebben ons gewoon laten meedriften en werden later veel verder door de boot weer opgepikt. Haar instructeur was Maria, een Mexicaanse die 5 jaar in Canada marine biologie heeft gestudeerd. Ze is door het duiken zo gepassioneerd dat ze haar diploma aan de kant heeft gezet en nu werkt als duikinstructeur. Het spreekt voor zich dat we van haar heel veel hebben kunnen leren wat eco-systemen en vissoorten betreft.

Na onze laatste duik, op onze laatste avond, zijn we samen met Alfonso en Marissa gaan eten in een lokaal restaurantje dat populair is voor hun seafood. Tijdens het eten hadden we zowat onze twijfels omdat het veel met rauwe zaken was en sausjes die op de tafels staan. Met een temperatuur van rond de 35C is dat niet altijd aan te raden. Maar het eten was fantastisch en ons systeem is blijkbaar al perfect aangepast. De dag nadien zijn we “bijna” vlekkeloos naar Tulum kunnen doorreizen. (zie volgend bericht)

Net voor het nemen van de collectivo (busjes waarmee de lokale mensen hier reizen) naar Tulum, moesten we Ankie haar brevetaanvraag nog naar Padi sturen. Vanwege de betrouwbaarheid van de Mexicaanse post werd ons ten stelligste aangeraden om deze aangetekend te versturen. Dus inderdaad binnen in de post. Wanneer we binnen kwamen stonden er 15 mensen voor ons. Hiervan hebben er tijdens het wachten er 7 het opgegeven. Ik moest toen direct aan de woorden van een Nederlander denken die we hier leren kennen hebben. Hij woont en werkt hier als leraar Engels. Hij zei “als je naar hier komt wonen moet je Nederland thuislaten”. Hij heeft gelijk! Hier mag je zeker niet vergelijken. Na 1 uur was het aan ons. Dan hebben we een 10-tal minuten papierwerk gehad alvorens de brief kon verstuurd worden. Wie zei er dat er in België veel bureaucratie is??

Gelukkig was de collectivostop net naast het postkantoor. Tulum here we come!

Hasta,
Ankie & Stef